İlişkilerde sessizlik birden fazla vakit konuşmaktan daha güçlü bir bildiri taşır. Partnerin susması, her vakit ilgisizlik ya da umursamazlık manasına gelmez. Lakin bu sessizlik yanlışsız okunmadığında bağlantıda önemli yanlış anlamalara yol açabilir.
Bazı şahıslar hislerini kelama dökmekte zorlanır. Tartışma sırasında susmak, duygusal taşkınlığı denetim etme uğraşı olabilir. Bu durumda sessizlik bir kaçış değil, kendini düzenleme usulüdür.
Öte yandan, susmak bazen bir savunma sistemidir. Kişi anlaşılmadığını düşündüğünde ya da konuşmanın işe yaramadığına inandığında geri çekilebilir. Bu sessizlik, hayal kırıklığının bir sözüdür.
Sessizlik uzun sürdüğünde alakada belirsizlik yaratır. Karşı taraf, ne olduğunu anlamaya çalışırken zihinsel senaryolar üretmeye başlar. Bu da tasayı ve güvensizliği artırır.
Pasif-agresif sessizlik ise farklı bir boyut taşır. Konuşmamak, karşı tarafı cezalandırma aracı haline gelebilir. Bu durumda sessizlik münasebete ziyan veren bir güç çabasına dönüşür.
Sessizliğin manası, bağlama nazaran değişir. Bu nedenle “neden susuyorsun?” sorusu yerine “sustuğunda ne yaşadığını anlamak istiyorum” yaklaşımı daha yapıcıdır.
Sağlıklı münasebetlerde sessizlik konuşulabilir. Sessizliğin nedeni tabir edildiğinde, yanlış yorumların önüne geçilir. Her sessizlik tehdit değildir; fakat açıklanmadığında o denli algılanabilir.
Partnerin susması, birden fazla vakit bir hissin sözüdür. Bu his fark edilip ele alındığında, sessizlik bir kopuş değil; bir temas noktası haline gelebilir.
