Anlamsızlık Hissi Bir Sorun mudur?
Anlamsızlık hissi her vakit bir psikopatoloji göstergesi olarak kıymetlendirilmez. Birden fazla vakit kişinin ömrüyle kurduğu bağlantının tekrar düzenlenmesi gerektiğine dair bir işaret niteliği taşır. Hayat belli bir nizama oturduğunda, otomatikleştiğinde ya da uzun müddettir birebir kalıplar içinde sürdüğünde, içsel tatmin azalabilir.
Burada problem, dış şartların “iyi” olmasıyla içsel tecrübenin uyumlu olmamasıdır.
İşlevsellik ile Tatmin Ortasındaki Fark
Klinik müşahedeler, fonksiyonelliğin her vakit ruhsal doyum manasına gelmediğini gösterir. Kişi çalışıyor, sorumluluklarını yerine getiriyor ve toplumsal bağlarını sürdürüyor olabilir. Lakin bu fonksiyonellik, kişinin kendi bedelleriyle ve gereksinimleriyle temas hâlinde olduğu manasına gelmez.
Bu noktada anlamsızlık hissi, birçok vakit şu sorularla birlikte gelir:
“Bunun için mi çabalıyorum?”
“Bir şeyler eksik lakin ne?”
“Hayatım neden bana ilişkin üzere hissettirmiyor?”
Bu sorular bir kriz manası değil, bir farkındalık sürecinin başlangıcı olabilir.
Duygusal Bastırma ve Otomatik Yaşam
Anlamsızlık hissinin bir öbür kaynağı da uzun vadeli duygusal bastırmadır. Kişi zorlayıcı hislerle temas etmemek için “idare etmeyi” öğrenmiş olabilir. Vakitle hislerin tamamı, yalnızca sıkıntı olanlar değil, keyif verenler de körelmeye başlar.
Bu durumda hayat akmaya devam eder, fakat içsel canlılık azalır. Kişi kendini kopuk, boş ya da tarafsız hissedebilir.
Klinik Açıdan Bu Hissin Önemi
Terapi sürecinde anlamsızlık hissi, çoklukla bir durma ve tekrar bakma muhtaçlığına işaret eder. Bu his bastırılacak ya da süratlice ortadan kaldırılacak bir durum olarak değil; manalandırılması gereken bir içsel davet olarak ele alınır.
Terapötik süreçte hedef, bireye hazır manalar sunmak değil; kendi manasını nasıl inşa ettiğini ve nerede kaybettiğini birlikte keşfetmektir.
Hayatında her şey yolundayken ortaya çıkan anlamsızlık hissi, nankörlük ya da doyumsuzluk değildir. Birden fazla vakit kişinin kendisiyle, bedelleriyle ve hisleriyle olan bağının zayıfladığını gösteren bir işarettir. Bu his, hakikat biçimde ele alındığında, daha derin bir temasın ve dönüşümün kapısını aralayabilir.
