Sağlıklı Boşanabilmek: Hengame Etmeden, Kırıp Dökmeden Boşanmak Mümkün Mü?

Hepimiz “bir yastıkta kocayalım” diye yola çıkıyoruz lakin bazen o yastık artık ikimize de dar gelmeye başlıyor. Zorluyoruz, deniyoruz, tahminen tekraren talih veriyoruz lakin olmuyorsa olmuyor. Hele ki çoluk çocuk sahibiysek o kararı vermek cehennem yangınına dönüşüyor.Boşanma kararı almak dünyanın sonu değil lakin o süreci nasıl yönettiğiniz, hayatınızın geri kalanının ne kadar huzurlu olacağını belirliyor. Pekala, bu şiddetli virajı en az hasarla, “insanca” nasıl döneriz? İşte size alandaki tecrübelerimden elde ettiğim birkaç dostça tavsiye.

Öncelikle eski eşinizi artık “eş” olarak görmeyi bırakmalısınız. Boşanırken en çok canımızı yakan şey, hala ondan bir “eş” üzere ilgi, sevgi ya da anlayış bekliyor olmamız. Artık o sizin hayat arkadaşınız değil; çocuklarınızın babası/annesi yahut yalnızca ortak bir geçmişinizin olduğu bir tanıdık. Ondan beklentinizi kestiğiniz an, öfkeniz de soğumaya başlar. Duygusal bağınızı koparmadan masadan kalkamazsınız.

Ayrılık sonrası hengamelerin birden fazla, geçmişin meselelerinin bugüne çekilmesiyle eleştri üzerinden oluyor.  “Sen esasen daima böyleydin!” diye başlıyor. Lakin geçmişin defterini kapatmanızın vakti geldi. Konuşmalarınızı yalnızca somut mevzularla sınırlamalısınız, Cümleleriniz kısa, açık ve somut olmalı: “Eşyalar ne olacak?”, “Çocuk saat kaçta alınacak?” üzere… Şayet yüz yüze gelince tansiyon çıkıyorsa, bir mühlet yalnızca mesajlaşmayı deneyin. Ne kadar az his, o kadar az hengame, bu formül hiç değişmiyor.

Beni çok etkileyen, kesinlikle değinmek istediğim bir başka dikkat edilecek konu, çocukların ortada postacı fonksiyonuna zorlanması konusu. En büyük kusur çocukları bu savaşın içine çekmek. “Git babana söyle, nafaka yatmamış!” ya da “Annen tekrar mi geç geldi?” üzere cümleler çocuğunuzun ruhunda derin yaralar açar. Siz boşanıyorsunuz, çocuğunuz değil. O anne ve babasını hala kahraman olarak görmeye devam etmeli. Çocukların yanında birbirinizi asla kötülemeyin; bu onlara değil, size puan kaybettirir. Bu bağlantının çocuklarınızın üzerindeki tesiri, tek tek her birinizin ehemmiyetinden daha büyük. İleriki yaşlarına kadar onlara eşlik edecek, bunu unutmamalısınız.

Bütün bu zorlayıcı süreçte lütfen kendinize şefkatli ve merhametli olmayı ihmal etmeyin. Ayrılık da bir tıp ölümdür ve ayrılıklar da bir yas kabul ve kararlılık süreci gerektirir.  Kendinize yas tutmak için vakit verin. “Ben çok güçlüyüm, çabucak ayağa kalkarım” diye kendinizi kandırmayın. Bir nizam yıkılıyor, bir hayal bitiyor; doğal ki canınız yanacak. Ağlayın, bağırın, üzülün… Bu hisleri yaşamazsanız, ileride diğer bir yerde patlak verirler. Bu bir zayıflık değil, insan olmanızın gereğidir. Bir danışman eşliğinde bu süreci yönetmek, “savaşarak” değil, “anlaşarak” vedalaşmanızı sağlar. Ayrılık sıkıntı lakin o da hayata dair….