Bugün biraz sıkıntı ancak bir o kadar da yaygın bir mevzuyu ele alalım istiyorum. Ofisimde en sık karşılaştığım sahnelerden biri şu: karşımda oturan kişi, “Eşim beni aldatıyor mu?” sorusunun yükü altında ezilmiş durumda ve bana bu sorunun karşılığını benimle birlikte arayp bulma ümidi ile geliyor. Ama işin değişik yanı, ortada ne bir bildiri ne bir fatura ne de somut bir delil var. Yalnızca o iç kemiren, uykuları kaçıran “ya öyleyse?” kuşkusu… Elinde delil olmadığı halde bu kuşkuyla boğuşan beşerler, aslında kendi iç dünyalarında çok yıpratıcı bir savaş veriyorlar.
Her şeyi bir kenara bırakıp evvel kendimize dönelim ve bu endişenin nereden geldiğine bir bakalım. Zira bu yakıcı kuşkunun kaynağı eşinizden çok, kendi geçmişinizde gizli olabilir. Tahminen çocuklukta yaşadığınız bir ihmal yahut terk edilme kıssası, tahminen ebeveynlerinizle kurduğunuz ve farkında bile olmadığınız bağlanma tarzınız, tahminen de bir evvelki bağlantınızda yediğiniz o ağır darbe veya görüp işittiğiniz aldatma olayları… Zihniniz sizi korumak için “Önce ben sezersem, canım o kadar yanmaz” diyor olabilir. Fakat unutmayın; zihnin kurduğu senaryolar, her vakit gerçeklerin aynası değil.
Danışanlarıma daima şunu sorarım: “Bu hissettiğin şey, somut bir değişikliğe mi dayanıyor yoksa senin içindeki bir huzursuzluğa mı?”
Sezgi; bir şeylerin değiştiğini (soğukluk, uzaklık, gizemli haller) sessizce fısıldar. Korku (şüphe) ise bağırarak senaryolar müellif.
Elinizde data yoksa, o bağıran ses muhtemelen sezgi değil, dehşettir.
Eşinizin telefonunu karıştırmak, toplumsal medya takibi yapmak yahut sorguya çekercesine soru yağmuruna tutmak kısa periyodik bir rahatlama sağlar lakin uzun vadede bağlantının altındaki dinamiti ateşler. Denetim ettikçe kuşkunuz azalmaz, bilakis “Kesin bir şey var lakin ben bulamıyorum” diyerek daha da derin kuşku yaşarsınız. Huzuru, eşinizin telefonunda değil, kendi özgüveninizde aramaya başlayın. Huzuru bulmak için içinizde size kahır veren hangi his varsa, onu eşinizle paylaşın. Eşinize “Beni aldatıyor musun?” diye saldırmak yerine, kendi hissinizi paylaşın. Şöyle diyebilirsiniz: “Son vakitlerde içimde bir güvensizlik hissediyorum ve bu beni çok yoruyor. Bu hissimi aşmak için biraz daha fazla şeffaflığa ve senin dayanağına gereksinimim var.” Bu yaklaşım, eşinizi savunmaya geçirmek yerine sizin yanınıza çeker.
Korku epeyce yönetici bir his ve aldatılma korkusu, insanı eşine bağımlı hale getirebilir. Hayatınızın merkezine yalnızca eşinizin sadakatini koyarsanız, o merkez sarsıldığında dünyanız yıkılır. Hayatınızın merkezine kendinizi koyun ve hobilerinize, işinize, arkadaş ortamınıza geri dönün. Siz kendi hayatınızda memnun ve tam olduğunuzda, bu endişelerin sesi de yavaş yavaş kısılacaktır.
Bir bağlantıyı yıkan şey her vakit aldatma aksiyonu değildir; bazen o aksiyonun gerçekleşeceği endişesiyle kurulan o baskıcı atmosferdir. Şayet bu düğümü tek başınıza çözemiyorsanız, profesyonel bir dayanak almaktan çekinmeyin. Zira aldatmadığı halde aldatmakla suçlanan partneriniz bu durumdan etkileniyorsa, duygularının bağlantınıza yansıması kaçınılmaz sonuçlar doğurabilir.
