Toplumsal Medyada Kendini Anlatmak ile Gerçekte Anlaşılmak Ortasındaki Fark

Anlatmak Her Vakit Anlaşılmak Değildir
Anlatmak, kişinin kendisiyle ilgili bir içerik üretmesidir. Anlaşılmak ise, bu içeriğin bir başkası
tarafından duygusal olarak karşılanmasıdır. Toplumsal medya anlatmayı kolaylaştırır; ancak
karşılanmayı garanti etmez.
Paylaşılan bir his, beğeni alabilir, yorumlanabilir hatta takdir görebilir. Buna karşın kişi
kendini yalnız hissedebilir. Zira anlaşılmak, sırf görülmek değil; hissedildiğini
hissetmektir.
Sosyal Medyada Anlatı Neden Eksik Kalır?
Toplumsal medya anlatıları birden fazla vakit seçilmiş, düzenlenmiş ve sonlandırılmıştır. Kişi neyi
göstereceğine, neyi saklayacağına karar verir. Bu da anlatının daha denetimli ancak daha
yüzeysel olmasına neden olabilir.
Ayrıyeten toplumsal medyada karşılıklar ekseriyetle süratlidir:
 Beğeni
 Kısa yorum
 Emoji
Bu yansılar, hissin derinliğine temas etmekten çok, varlığını onaylar. Halbuki anlaşılmak,
süratten çok temas gerektirir.
Anlaşılmak Ne İster?
Gerçek manada anlaşılmak, karşı tarafın durmasını, dinlemesini ve hissin içinde
kalabilmesini gerektirir. Bu, toplumsal medyanın tabiatına aksi bir süreçtir. Zira dijital ortamda
her şey akış hâlindedir; hisler bile süratle tüketilir.
Bu nedenle kişi toplumsal medyada çok şey anlatırken, gerçekte şu muhtaçlığı karşılanmamış
olabilir:
“Biri benimle bu histe kalıyor mu?”
Neden Daha Çok Anlatıyoruz Lakin Daha Az Yakın Hissediyoruz?
Anlaşılmama hissi arttıkça, anlatma gereksinimi da artar. Kişi daha çok paylaşır, daha çok
açıklama yapar. Lakin bu anlatı gerçek bir müsabakaya dönüşmediğinde, yalnızlık hissi
derinleşebilir.
Klinik müşahedeler, bu noktada şu döngünün oluştuğunu gösterir:
Anlat → karşılık al → tekrar de anlaşılmamış hisset → daha çok anlat.
Bu döngü, kişinin kendisiyle ve diğerleriyle olan bağını zayıflatabilir.

Terapötik Açıdan Bakıldığında
Terapi odasında birçok kişi, birinci sefer anlatmaktan çok anlaşılmayı tecrübeler. Burada anlatı
performans değildir; savunma yoktur, sürat yoktur. Kişi, sözler eksik kalsa bile duygunun
taşındığını hisseder.
Bu tecrübe, kişinin şunu fark etmesini sağlar:
“Sorun anlatamıyor olmam değil, anlaşılacak bir alanın olmamasıymış.”
Toplumsal medyada kendini anlatmak, görünürlük sağlar; fakat anlaşılmak öteki bir şeydir.
Anlaşılmak, birinin seni düzeltmeden dinlemesi, hızlanmadan yanında kalması ve duygunu
taşıyabilmesidir. Ruhsal yakınlık, anlatının çokluğuyla değil; temasın derinliğiyle oluşur.