Bazı beşerler çok şey yaşamıştır ancak içsel olarak hâlâ tıpkı yerde durur. Kimileri ise az şey yaşamış üzere görünür lakin derin bir olgunluk taşır. Ortadaki fark, kaçınılmaz tecrübeler değil; o tecrübelerle kurulan içsel bağlantıdır.
İçsel Büyüme Nedir, Ne Değildir?
İçsel olarak büyümek, her şeye katlanmak ya da her şeyi anlamak değildir. “Beni inciteni affettim” demek de tek başına büyüme göstergesi değildir. Bazen büyüme, affetmek değil; ara koyabilmektir.
İçsel büyüme; kişinin kendi hislerini inkâr etmeden taşıyabilmesi, muhtaçlıklarını küçümsemeden ciddiye alabilmesi ve hudutlarını suçluluk duymadan çizebilmesidir. Bu süreçte kişi daha sert değil; daha net olur. Daha sessiz lakin daha dengeli bir hâl gelişir.
Olgunluk birçok vakit yüksek sesle konuşmaz. İçsel olarak büyüyen birey, her şeyi açıklama muhtaçlığı duymaz. Zira artık kendisiyle hengame hâlinde değildir.
İçsel Büyüme Nerede Zorlaşır?
İçsel büyüme en çok kişinin kendiyle çeliştiği noktalarda zorlaşır. Bir yandan değişmek isterken, öbür yandan tanıdık acılardan vazgeçememek bu sürecin en insani yanıdır. Zira tanıdık olan, ziyan verse bile inançlı hissedebilir.
Büyümek, bazen “haklı” olmaktan vazgeçmeyi gerektirir. Bazen de yıllardır taşınan bir öyküyü yine yazmayı. Bu da kayıp hissi yaratabilir. Kişi, eski benliğine, eski
savunmalarına ve hatta eski acılarına veda eder. Bu nedenle içsel büyüme her vakit rahatlatıcı değil; vakit zaman sarsıcıdır.
İlişkilerde İçsel Büyümenin İzleri
İçsel olarak büyüyen birey, münasebetlerde kendini feda etmekle bağ kurmaz. Sevgi ile sorumluluğu, yakınlık ile hududu ayırt edebilir. Her uyuşmazlığı tehdit, her arayı terk
edilme olarak algılamaz. Bu şahıslar daha az lakin daha derin bağlar kurma eğilimindedir. Zira onay almak için değil, temas kurmak için ilgi kurarlar. Karşı tarafın hislerini anlamaya çalışırken, kendi hislerini da masada tutabilirler. İçsel büyüme, münasebetlerde “beni seç” noktasından “ben buradayım” noktasına geçiştir.
Terapi ve İçsel Büyüme
Terapi süreci, içsel büyümenin hızlandığı bir alan olabilir. Zira kişi birinci kere, düzeltmek zorunda olmadan var olabildiği bir ilgi tecrübeler. Terapide büyüme; doğruyu
öğrenmekten çok, kendini tanımakla ilgilidir. Danışan vakitle şunu fark eder: “Her hissimi regüle etmek zorunda değilim; kimilerini yalnızca taşımayı öğrenmem kâfi.” Bu fark ediş, içsel dayanıklılığı artırır. İçsel büyüme, güçlü olmak değil; esneyebilmekle ilgilidir.
Büyümenin Sessiz İşaretleri
İçsel olarak büyüyen birey, kendini daima kanıtlama gereksinimi duymaz. Kusur yaptığında yıkılmaz, eleştirildiğinde savrulmaz. Hayatın belirsizliklerine karşı daha az denetimci, daha
fazla temas hâlindedir. Tahminen hâlâ zorlanır lakin artık zorlanmaktan korkmaz. Zira zorlanmanın, gerileme değil; sürecin modülü olduğunu bilir.
İçsel olarak büyümek, eski yaraların yok olması değil; onların hayatı yönetmemesidir. Kişi geçmişini inkâr etmez ancak onunla tanımlanmaz. Büyüme, daha fazlası olmak değil; kendine daha yakın olmaktır. Ve bu yakınlık, insanın hayatında kurabileceği en kalıcı bağdır.
HAZIRLAYAN
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
Psikolog Cansu Hatice Karcıoğlu
