Bazı beşerler münasebette her şey yolundayken bile bir anda uzaklaşma, kopma ya da “bitireyim gitsin” isteği yaşayabilir. Bu durum birçok vakit karşı tarafın yanılgısından değil, kişinin kendi iç dünyasındaki alarm sisteminden kaynaklanır. Alaka yakınlaştıkça telaş artar ve kişi kendini korumak için kaçmayı düşünür. Zira kimi zihinler, yakınlığı itimat değil tehlike olarak algılar.
Ani kopma isteğinin altında sık görülen nedenlerden biri bağlanma tasasıdır. Bilhassa kaçınmacı bağlanma tarzına sahip şahıslar, duygusal yakınlık arttığında bunalmış hissedebilir. “Bu alaka beni yutacak” ya da “kontrolümü kaybedeceğim” kanısı tetiklenir. Bu noktada kopma isteği, aslında özgürlük gereksiniminden çok, duygusal yoğunluktan kaçma uğraşıdır.
Bir başka neden geçmiş tecrübelerdir. Daha evvel aldatılma, terk edilme, bedelsiz hissettirilme üzere yaşantılar varsa kişi, yeni bağlantıda de tıpkı acının tekrar edeceğini varsayabilir. Bu durumda zihin “Ben bitirirsem daha az acır” mantığıyla çalışır. Kopma, bir cins kendini muhafaza stratejisine dönüşür.
Kopma isteği bazen de alakada biriken gereksinimlerin konuşulamamasıyla ilgilidir. Kişi uzun mühlet rahatsız olduğu şeyleri söylememişse, içinde birikmiş öfke ve kırgınlık oluşur. Bu birikim, bir anda “Bıktım” hissiyle patlayabilir. Yani kopma isteği, ansızın ortaya çıkmış üzere görünse de art planda bir müddettir büyüyen hisler vardır.
Bu noktada yapılması gereken en değerli şey, kopma isteğini çabucak aksiyona dökmek yerine anlamlandırmaktır. “Şu an kaçmak istiyorum, zira ne hissediyorum?” sorusu çok değerlidir. Duyguyu fark etmek, denetimi geri getirir. Münasebet içinde bu döngü sık yaşanıyorsa kişisel terapi yahut çift terapisi, kişinin bağlanma kalıplarını fark etmesine yardımcı olabilir.
