Bazı bağlarda en yorucu sıkıntı sevgisizlik değil, partnerin duygusal olarak “az taşımasıdır”. Hisler konuşulmak istendiğinde mevzuyu kapatması, empati kurmakta zorlanması, ağır hislere karşı kaçınması ya da “abartıyorsun” diyerek geçiştirmesi; vakitle bağda yalnızlık hissini artırır. Bu durum birçok vakit makus niyetli değildir. Kimi beşerler duygusal yakınlıkta beceriksizdir, kimileri çocukluktan beri hislerle baş etmeyi öğrenmemiştir, kimileri ise duygusal yükü tehdit üzere algılar.
Öncelikle gerçekçi bir ayrım yapmak gerekir: Partneriniz duygusal kapasitesini geliştirmeye açık mı, yoksa büsbütün kapalı mı? Açık olan biri “bilmiyorum ancak deneyeyim” diyebilir, geri bildirim alabilir ve küçük adımlar atabilir. Kapalı olan biri ise daima savunmaya geçer, sorumluluğu size yükler ve irtibatı bitirir. Bu ayrım, bağlantının gidişatını belirler.
Duygusal kapasitesi sonlu bir partnerle bağlantı yürütürken beklentileri netleştirmek kıymetlidir. Her şeyi onun anlayacağı halde anlatmaya çalışmak, daima açıklama yapmak ve alakayı tek başına taşımak uzun vadede tükenmişlik yaratır. Bu noktada “Benim gereksinimlerim da var” diyebilmek, suçluluk duymadan hudut koyabilmek gerekir.
İlişkide asıl sorun, bir tarafın duygusal gereksiniminin daima karşılıksız kalmasıdır. Zira bu durumda kişi vakitle kendini “fazla” hisseder. Meğer gereksinimlerin fazla olması değil, karşılığının olmaması yıpratıcıdır. Tahlil, duygusal irtibatı küçük ve somut adımlarla artırmaktır: haftada bir konuşma vakti belirlemek, tartışma anında kaçmak yerine kısa mola vermek, empati cümleleri öğrenmek üzere.
Eğer partner değişime büsbütün kapalıysa ve siz daima yalnız hissediyorsanız, bu bağlantı bir noktada ruhsal maliyet üretir. Bu durumda çift terapisi destekleyici olabilir. Zira birtakım çiftlerde sıkıntı sevgi değil, irtibat maharetidir. Lakin unutulmaması gereken şey şudur: Duygusal kapasite geliştirilebilir ancak zorla büyütülemez.
