İlişkilerde fedakârlık birçok vakit sevginin göstergesi olarak kabul edilir. Lakin fedakârlık tek taraflı ve daima hale geldiğinde, alaka istikrarını bozan bir yük haline gelebilir. Daima veren, anlayan ve yönetim eden taraf olmak vakitle kişiyi duygusal olarak tüketir.
Sürekli fedakârlık yapan bireyler birçok vakit kendi gereksinimlerini ikinci plana atar. “Sorun çıkmasın”, “Üzülmesin”, “Ben yönetim ederim” niyetleriyle hareket ederler. Bu tavır kısa vadede bağlantıyı koruyor üzere görünse de uzun vadede içsel bir kırgınlık yaratır.
Bu durumun altında ekseriyetle kaybetme korkusu ya da onay gereksinimi bulunur. Kişi, kendi isteklerini lisana getirirse ilginin ziyan göreceğine inanabilir. Bu nedenle susmayı ve ahenk sağlamayı tercih eder.
Ancak bastırılan gereksinimler yok olmaz. Vakitle yorgunluk, değersizlik hissi ve içten içe öfke oluşur. Kişi “Ben daima veriyorum lakin karşılığını alamıyorum” niyetine kapılabilir. Bu fikir, bağlantıda duygusal arayı artırır.
Sürekli fedakâr olan taraf birçok vakit anlaşılmadığını hisseder. Partner ise bu durumu fark etmeyebilir ya da “zaten sorun yok” diye düşünebilir. Bu da çift ortasında görünmez bir dengesizlik yaratır.
Sağlıklı ilgilerde fedakârlık karşılıklıdır ve geçicidir. Daima tıpkı tarafın yük taşıması, münasebetin eşitliğini zedeler. Kişinin kendini söz edebilmesi ve hudut koyabilmesi, bağın sürdürülebilirliği açısından değerlidir.
Fedakârlığın sevgiyle değil; suçlulukla yapıldığı noktada münasebet ziyan görmeye başlar. Kendi muhtaçlıklarını yok saymadan sevebilmek, hem bireyin hem ilginin sıhhati için gereklidir.
