Bazı çiftler hiç tartışmadıklarını söyler. Dışarıdan bakıldığında sakin, uyumlu ve meselesiz görünürler. Fakat tartışmanın hiç olmadığı bağlantılarda her vakit huzur olmayabilir. Konuşulmayan meseleler, vakitle sessiz bir öfkeye dönüşebilir.
Sessiz öfke, çatışmadan kaçınmanın bir sonucudur. Kişi kırıldığını, rahatsız olduğunu ya da kızdığını lisana getirmek yerine susmayı tercih eder. Bu sessizlik, anlık bir rahatlama sağlasa da hislerin içte birikmesine neden olur.
Bu birikim vakitle alakayı içten içe aşındırır. Kişi partnerine karşı aralı, soğuk ya da isteksiz hale gelebilir. Küçük davranışlar büyük reaksiyonlara yol açabilir zira geçmişte konuşulmayan birçok his tetiklenir.
Sessiz öfke yaşayan çiftlerde pasif-agresif davranışlar görülebilir. İlgisizlik, alaycı haller, geri çekilme ya da duygusal cezalandırma bu davranışlara örnektir. Açık bir tartışma yoktur ancak ilgi gergindir.
Bu durumun temelinde ekseriyetle “Tartışırsak bağlantı bozulur” inancı yatar. Halbuki sağlıklı tartışmalar, münasebetin gelişmesine katkı sağlar. Problemlerin konuşulması bağ kurmanın kıymetli bir kesimidir.
Sessiz öfkeyi fark etmek, bağın sıhhati için kritik bir adımdır. Hislerin söz edilmesine alan açıldığında, biriken öfke çözülmeye başlayabilir. Burada değerli olan suçlamak değil; duyguyu anlatabilmektir.
İlişkide huzur, hiç tartışmamak değil; tartışabilip onarabilmektir. Konuşulmayan her his, bağa ara olarak geri döner.
