Dinlenmemek, sırf kelamların duyulmaması manasına gelmez. Hissin fark edilmemesi, ciddiye alınmaması ya da geçiştirilmesi de bu tecrübenin kesimidir. “Abartıyorsun”, “Buna takılma” ya da “Şimdi sırası mı?” üzere yansılar, kişinin anlattığı şeyin değil; hissettiği hissin geçersiz kılındığını düşündürür. Bu durum, münasebette derin bir yalnızlık hissi yaratır.
Zamanla dinlenmediğini hisseden kişi, konuşmaktan vazgeçmeye başlar. Anlatmanın bir karşılığı olmadığını deneyimleyen birey için susmak, kendini muhafazanın bir yolu haline gelir. Fakat bu suskunluk, bağlantıyı sakinleştirmez; bilakis görünmez bir aralık oluşturur. İrtibat sürüyormuş üzere görünse de, duygusal bağ zayıflar.
Bu kopuş birden fazla vakit fark edilmez. Zira taraflar hâlâ konuşur, günlük hususları paylaşır ve birlikte vakit geçirir. Lakin değerli olanlar lisana getirilmez. Kişi, anlaşılmayacağını düşündüğü hislerini içerde fiyat. Bu da ilgiyi yüzeyde fonksiyonel, derinde ise kopuk bir hale getirir.
Psikolojik danışmanlık sürecinde dinlenmediğini hissetmek, sıklıkla “Ne söylesem boş” ya da “Anlatsam da değişmiyor” sözleriyle ortaya çıkar. Terapötik çalışmada hedef, sırf daha çok konuşmak değil; daha hakikat halde dinlenebilmeyi mümkün kılmaktır. Dinlemek, karşılık vermek değil; karşı tarafın hissine alan açabilmektir.
Dinlenmek, kişinin görülme gereksinimini karşılar. Bu gereksinim karşılandığında, savunma azalır, tabir kolaylaşır ve bağ içinde itimat tekrar inşa edilir. Dinlenmediğini hisseden bir bireyin en temel dileği, haklı çıkmak değil; anlaşılmaktır.
İletişimde kopuş birden fazla vakit yüksek sesle değil; sessizlikle yaşanır. Dinlenmek, münasebetin duygusal temasını canlı tutan en kıymetli ögelerden biridir. Alakalar, duyulabildiği sürece bağ kurmaya devam eder.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
