İçe kapanma, ergenlik devrinde bazen “normal” bir davranış olarak görülse de her sessizlik pak değildir. Kimi durumlarda bu sessizlik, ergenin yaşadığı duygusal zorlukların sessiz bir alarmıdır.
Ergenler yaşadıkları hisleri her vakit kelama dökemez. Bilhassa anlaşılmadığını düşünen ya da yargılanmaktan korkan gençler, iç dünyalarını paylaşmak yerine geri çekilmeyi tercih edebilir. Bu geri çekilme vakitle toplumsal izolasyona dönüşebilir.
İçe kapanan ergenlerde davranış değişiklikleri dikkat çeker: evvelden keyif aldığı şeylere ilgisini kaybetme, odasında uzun müddet kalma, aileyle bağlantısı azaltma, kısa ve reaksiyonsuz karşılıklar verme üzere. Bu belirtiler “ergenlik hali” diye geçiştirildiğinde risk artar.
İçe kapanmanın altında korku, depresif duygulanım, özgüven meseleleri ya da akran bağlarında yaşanan zorbalıklar yatabilir. Ergen kendini söz edemediğinde, yalnızlığını sessizlikle yaşar.
Ailelerin en sık yaptığı yanılgı, bu durumu zorla konuşmaya çalışmaktır. “Anlat hadi”, “Niye böylesin?” üzere baskılayıcı yaklaşımlar ergenin daha da kapanmasına neden olur. İnançlı alan yaratmak ve hazır olduğunda konuşabileceğini hissettirmek daha tesirlidir.
İçe kapanma fark edildiğinde erken dayanak çok kıymetlidir. Ergenin hislerinin ciddiye alınması, yargısız bir dinleme ortamı sunulması ve gerekirse profesyonel dayanak alınması, sessiz alarmın büyümesini mahzurlar.
