Ergenlikte Kendine Ziyan Verme Davranışları: Görünmeyen Acının Lisanı
Ergenlikte kendine ziyan verme davranışları, birçok vakit yanlış anlaşılır ve korkutucu biçimde ele alınır. Meğer bu davranışlar, ergenin yaşadığı ağır duygusal acıyı söz edebilmek için başvurduğu bir baş etme yolu olarak görülmelidir. Emel dikkat çekmek değil, dayanılması güç bir hisle başa çıkmaktır.
Bu davranışların temelinde ekseriyetle ağır gerilim, bastırılmış öfke, suçluluk, utanç ve değersizlik hisleri yer alır. Ergen, sözlere dökemediği içsel yükü davranış yoluyla boşaltmaya çalışır. Bu, yardım davetinin sessiz bir biçimidir.
Kendine ziyan verme eğilimi olan ergenler birden fazla vakit hislerini düzenlemekte zorlanır. Ya çok ağır hissederler ya da hiçbir şey hissetmediklerini söylerler. Bu uç duygusal durumlar, sağlıklı baş etme maharetleri gelişmediğinde risk yaratır.
Ailelerin en sık yaptığı yanılgılardan biri bu durumu yalnızca “yasaklanması gereken bir davranış” olarak ele almaktır. Meğer davranışın ardındaki hisler görülmeden yapılan müdahaleler, ergenin daha da içine kapanmasına neden olabilir.
Bu noktada yargısız yaklaşım hayati kıymet taşır. Şok olmak, kızmak ya da tehdit etmek yerine; sakin, destekleyici ve anlayan bir tavır sergilemek ergenin inanç hissini artırır. İnanç olmadan düzgünleşme mümkün değildir.
Kendine ziyan verme davranışları kesinlikle ciddiye alınmalıdır. Bu, bir zayıflık göstergesi değil; duygusal yükün taşınamadığının işaretidir. Erken fark edilmesi ve profesyonel dayanakla ele alınması, uzun vadeli ruhsal riskleri kıymetli ölçüde azaltır.
En değerli bildiri şudur:
Ergen yalnız değildir ve bu hislerle baş etmenin daha inançlı yolları öğrenilebilir.
