Pasif-agresif davranışlar, bağlarda en çok baş karıştıran ve en yıpratıcı irtibat biçimlerinden biridir. Açık bir tartışma yoktur; bağırma, suçlama ya da net bir çatışma yaşanmaz. Fakat buna karşın münasebette daima bir gerginlik, kırgınlık ve aralık hissi vardır. Zira öfke vardır lakin direkt söz edilmez.
Pasif-agresif şahıslar çoklukla “sorun yok” derken aslında sorun yaşarlar. Küsmek, alaycı konuşmak, geç yanıt vermek, unutmuş üzere yapmak, isteksizce yapılan davranışlar bu bağlantı üslubunun sık görülen örnekleridir. Bildiri nettir lakin dolaylıdır: “Kızgınım lakin bunu söylemeyeceğim.”
Bu davranış biçiminin ruhsal kökeninde birçok vakit öfke söz etme korkusu yatar. Çocuklukta öfkesini lisana getirdiğinde cezalandırılan ya da yok sayılan bireyler, yetişkinlikte de öfkeyi bastırmayı öğrenir. Lakin bastırılan his yok olmaz; biçim değiştirir.
Pasif-agresif davranışlar bağlantıda güvensizlik yaratır. Partner, neye kızıldığını, neyin sorun olduğunu anlayamaz. Bu belirsizlik, kişinin kendini daima sorgulamasına neden olur: “Bir şey mi yaptım?”, “Yine ne oldu?” Vakitle bu durum duygusal yorgunluk ve geri çekilmeye yol açar.
Bu tıp bağlantılarda açık bağlantı yerine ima lisanı hâkimdir. Problemler konuşulmadığı için çözülmez, birikir. Biriken her küçük kırgınlık, bağlantı bağını biraz daha zayıflatır. Çiftler birebir konutta yaşasa bile duygusal olarak uzaklaşabilir.
Pasif-agresif döngüyü kırmanın yolu, hislerle temas etmeyi öğrenmekten geçer. “Kızdım”, “Üzüldüm”, “Kırıldım” diyebilmek, alakada cüret gerektirir. Lakin bu cüret, ilginin güvenliğini artırır. Açıkça konuşulan hisler, alakayı yıkmaz; tersine güçlendirir.
