Belki farkında olmadan, birinin hayatını toparlamak, ona dayanak olmak ve onun güçlü durmasını sağlamak için kurtarıcı rolüne girdin. Onun acılarını dindirmek, yaralarını sarmak için çabalıyorsun. Tahminen de bu rol seni pahalı hissettiriyor, ilgideki varlığını manalı kılıyor. Zira birini kurtarmak, o bireye muhtaçlık duyulmanı sağlıyor ve sen de bundan besleniyorsun.
Ama buradaki paradoks şu: O güçlendikçe, sen değersizleştiğini hissedeceksin. Zira sana en çok muhtaçlık duyduğu haliyle tanıdın onu. Onu desteklerken, aslında onun eksikliğinden besleniyor olabilirsin. Halbuki vakitle güzelleşecek, güçlenecek ve kendi ayakları üzerinde durmayı öğrendiğinde ilk bırakacağı kişi sen olacaksın. Zira sana baktığında, artık ilişkin olmadığı eski halini görecek; zayıflığını, bağımlılığını, savunmasızlığını hatırlayacak.
Ve sen, bir vakitler onun için sığınak olan kişi, artık onun özgürlüğüne mani üzere hissedileceksin. Tahminen de bu yüzden kurtarıcı rolü birden fazla vakit bir kısır döngüye dönüşür. Kendi varlığının manasını, diğerlerinin sana olan muhtaçlığına bağladığında, onların güçlenmesi senin için bir kayıp üzere görünmeye başlar.
Peki, neden bu roldesin?
- Sevilmek için yararlı olman gerektiğine mi inanıyorsun?
- Başkalarının yükünü taşıyarak kendi acılarından kaçıyor olabilir misin?
- Kontrol sende olursa, terk edilmekten korunacağını mı sanıyorsun?
Bunları fark ettiğinde, tahminen de asıl kıymetli olan başkalarını kurtarmaktan çok, kendini bu döngüden özgürleştirmek olduğunu göreceksin. Unutma, sevgi muhtaçlıktan değil, bağdan beslenir. Birini yanında tutmak için onun zayıflığına değil, gerçek bağa güvenmelisin.
Şimdi kendine sor: Gerçekten sevildiğini hissetmek için kurtarıcı olmak zorunda mısın?
