Hayatında taraf bulamamak, birçok kişinin farklı devirlerde yaşadığı bir ruhsal duraktır. Kişi dışarıdan bakıldığında “iyi gidiyor” üzere görünse bile iç dünyasında boşluk, belirsizlik ve anlamsızlık hissi taşıyabilir. “Ne yapacağımı bilmiyorum” cümlesi birçok vakit tembellik değil, içsel pusulanın kaybolmasıdır.
Bu durum ekseriyetle büyük değişim periyotlarında ortaya çıkar: mezuniyet, iş değişimi, ayrılık, taşınma, imtihan süreci, aile baskısı yahut yaşın ilerlemesi üzere. Kişi bir amaca koşarken o amacın nitekim kendisine ilişkin olup olmadığını fark etmez. Maksat bittiğinde ise boşluk oluşur. Zira insanı taşıyan şey yalnızca amaç değil, manadır.
Yön bulamamanın bir öbür nedeni çok seçenek yüküdür. Günümüzde “her şey mümkün” algısı kişiyi özgürleştirmek yerine felç edebilir. Çok fazla seçenek, karar vermeyi zorlaştırır. Kişi yanlış seçim yapmaktan korkar ve hiçbir şeye başlayamaz. Bu da vakitle özgüven kaybına yol açar.
Ayrıca kişinin kendi muhtaçlıklarını bastırması da bu durumu artırır. Daima diğerlerini şad etmeye çalışan biri, bir noktadan sonra “ben ne istiyorum?” sorusuna karşılık veremez hale gelir. Zira uzun mühlet diğerlerinin beklentileriyle yaşamıştır.
Bu süreçte en tesirli yaklaşım, kendine büyük gayeler koymak değil; küçük ve net adımlarla ilerlemektir. “Ben ne istiyorum?” sorusu çok büyük gelebilir. Bunun yerine “Beni ne yoran şey ne?”, “Beni ne canlı hissettiriyor?”, “Neyi yapınca vakit akıyor?” üzere sorular daha somut yanıtlar doğurur.
Yön bulamama uzun müddet devam ediyor, kişi ümitsizlik hissediyor ve hayata karşı isteksizlik artıyorsa profesyonel takviye almak epeyce yararlıdır. Zira bazen bu durum depresyonun ya da tükenmişliğin bir belirtisi de olabilir.
