Bazı yetişkinler için hisler, anlaşılması sıkıntı bir lisan üzeredir. Ne yaşadığını bilir fakat ne hissettiğini söyleyemez. “İyiyim” ya da “kötüyüm” dışında söz bulmak sıkıntı gelir. Bu durum birden fazla vakit kişiyi şaşırtır: “Ben neden bu kadar karışığım?” Meğer bu, sandığımızdan çok daha yaygın bir ruhsal durumdur ve ismi kolaydır: his farkındalığı zayıflığı.
Duyguları tanıyamamak çoklukla çocuklukta başlar. Şayet bir çocuk hislerini söz ettiğinde “abartma”, “ağlama”, “boş ver”, “utanılacak şey” üzere yansılar aldıysa; vakitle hislerini bastırmayı öğrenir. Hisler tehlikeli yahut gereksiz üzere kodlanır. Böylelikle kişi büyüdüğünde hislerini yaşamaya devam eder ancak onları isimlendiremez.
Duygularını tanımayan yetişkinlerde en sık görülen şey, hislerin vücut üzerinden konuşmasıdır. Kişi “üzgünüm” diyemez lakin mide ağrısı yaşar. “Kaygılıyım” diyemez ancak nefesi daralır. “Öfkeliyim” diyemez lakin daima baş ağrısı olur. Zira his tabir edilmediğinde, vücut onu taşımaya başlar.
Bu bireyler ilgilerde de zorlanabilir. Zira his tanımlayamayan birey, gereksinimini da net söyleyemez. “Beni anlamıyorsun” der lakin ne istediğini tanım edemez. Bu da çatışmayı büyütebilir. Kişi kendini anlaşılmamış hisseder; karşı taraf ise ne yapacağını bilemez.
Duygu farkındalığı geliştirilebilir bir marifettir. Bunun için kişi evvel kendine küçük sorular sormayı öğrenir: “Şu an vücudumda ne var?”, “Bu his bana ne söylüyor?”, “Bu his hangi muhtaçlığı işaret ediyor?” Hislerin gayesi kişiyi zayıflatmak değil; bilgi vermektir. Öfke hududu, ıstırap kaybı, telaş meçhullüğü işaret eder.
“Ben ne hissediyorum?” sorusu aslında çok güçlü bir sorudur. Zira duyguyu tanıdığında, onu yönetmek kolaylaşır. His tanımlanabildiğinde, artık bir sis değil; bir bildiri haline gelir.
