Bir alakada problemler yüzeyde görünse de, tahlil birden fazla vakit iç dünyamızda başlar. İçsel dönüşüm, bireyin kendini tanıması, hislerini fark etmesi ve geçmiş yaralarını şefkatle güzelleştirmesiyle başlar. Bu süreç, yalnızca kişinin kendisine değil, bağlantılarına de direkt yansır.
Bir çift ortasında yaşanan irtibat kopukluğu, aslında birçok vakit bireylerin kendi içlerindeki bastırılmış hislerle temaslıdır. Kendini gereğince kıymetli görmeyen bir birey, karşısındakinin sevgisini daima sorgular. Küçük bir tenkit, geçmişte yarım kalmış bir onay gereksinimini tetikleyebilir.
Aile içinde de misal formda, bireylerin birbirine yüklediği roller çoğunlukla kendi içsel boşluklarının bir yansımasıdır. Anne, çocuklarına “fazla fedakâr” olurken aslında onaylanma muhtaçlığını gidermeye çalışıyor olabilir. Baba, konutta otoriter bir figürse, çocukluğundaki güçsüzlük hissini bastırıyor olabilir.
İşte bu noktada farkındalık devreye girer. Kendi duygusal yaralarını gören, onları onaran ve sorumluluğunu alan birey; bağlantılarında de daha sağlıklı, daha empatik ve daha istikrarlı olur. Gerçek değişim, karşımızdakini değil, evvel kendimizi dönüştürmekle başlar.
Bana başvuran 36 yaşındaki danışanım, evliliğinde eşinin onu sevmediğini düşünüyordu. Daima ondan ilgi bekliyor, küçük ilgisizlikleri bile ferdî alıyordu. Seanslarımızda çocukluğunda duygusal olarak ihmal edildiğini, sevgi lisanının dokunmak ve onay olduğunu fark ettik. Bu farkındalıkla birlikte kendi içsel boşluğunu eşinden talep etmek yerine, onu evvel kendi içinde şefkatle doldurmayı öğrendi.
Aylar içinde eşine yüklediği manalar değişti. Artık eşini değil, evvel kendini anlamaya başladı. Bu da ortalarındaki bağı güçlendirdi. En değerlisi, “eşim beni neden anlamıyor” demeyi bırakıp, “ben kendimi ne kadar anlıyorum?” sorusunu sormaya başladı. İşte içsel dönüşüm de tam burada başladı.
