Kalabalık yalnızlığın kökenlerinde, bireyin kendisini gereğince söz edememesi, anlaşılamama korkusu ya da manalı bağlar kuramama üzere nedenler yatabilir. Bazen bu his, bireyin kendi iç dünyasıyla olan bağının zayıflığından kaynaklanır. Kendini tanıma ve kabul etme marifeti gelişmediğinde, birey, dışardan ne kadar takviye alırsa alsın bu histen kurtulmakta zorlanabilir. Bu nedenle, yalnızlıkla başa çıkabilmek için yalnızca dış faktörlere odaklanmak yerine, içsel bir çalışma yapmak değerlidir.
Yalnızlık hissiyle başa çıkmanın tek dermanı toplumsallaşmak değildir. Toplumsallaşma, bireyin yalnızlık hissini hafifletebilir; fakat yalnızlığın kök sebeplerine ulaşmadan tam bir tahlil sağlamayabilir. Bir birey, kendisini tanımayı ve kabul etmeyi başardığında yalnızlık hissiyle tek başına da başa çıkabilir. Kendiyle baş başa kalabilmek, kendini anlamak ve hislerini işlemek için kıymetli bir marifettir. Kendisiyle barışık olan bireyler, yalnızlığı bir yük olmaktan çıkarıp bir farkındalık fırsatına dönüştürebilirler.
İnsanların yalnız kalma isteği, çoklukla çevresel baskılardan, çok toplumsallaşma yorgunluğundan yahut kendini yenileme gereksiniminden kaynaklanabilir. Lakin bazen bu isteğin altında derin bir hayal kırlığı, reddedilme korkusu ya da gereğince anlaşılamama hissi de yatabilir. Bu nedenle, bireyin yalnızlık hissini anlaması ve bunun kökenine inmesi değerlidir. Yalnız kalma dileği, bireyin iç dünyasıyla ilişki kurma gereksiniminden da doğabilir. Bu durum, bireyin ruhsal istikrarı ve zihinsel sıhhati için bir gereklilik haline gelebilir.
Ayrıca, çağdaş toplumlarda bireylerin tüketim odaklı ömür usulleri, manalı bağlar kurma hünerini zayıflatmıştır. Süratli yaşanan ilgiler, insanların birbirlerini nitekim dinlemesi ve anlaması yerine, yüzeysel etkileşimleri teşvik eder. Bu da, bireyin derin bir bağlanma ve anlaşılma muhtaçlığını karşılayamamasına yol açar. Bu durum, yalnızlığın daha da pekışmesine neden olabilir.
Sonuç olarak, kalabalık yalnızlığı, çağdaş hayatın bir gerçeği haline gelmiştir. Yalnızlığın devası yalnızca toplumsallaşmak değil, tıpkı vakitte bireyin kendisiyle barışık olması ve hisleriyle başa çıkabilmesidir. Yalnızlık, manalı bağlar kurarak ve kişisel farkındalığı geliştirerek dönüştürülebilir bir tecrübedir. Kendini tanıma seyahatine çıkan bireyler, yalnızlığın getirdiği boşluğu bir mana kaynağı haline getirebilirler.
