Bazı beşerler diğerleri için çok güzel bir bakıcıdır: herkesin sıkıntısını dinler, sorumluluk alır, yardım eder, organize eder. Ancak sıra kendisine gelince en temel gereksinimlerini bile erteler. Yemek yemeyi unutur, uyku tertibi bozulur, doktora gitmez, dinlenmeye müsaade vermez. Dışarıdan “çok güçlü” görünür; içeride ise sessiz bir tükenme birikir.
Kendine uygun bakamamak birden fazla vakit tembellik değildir. Daha çok kişinin kendisiyle kurduğu ilginin zayıflığıdır. Birtakım bireyler için kendine bakım, “hak etmek” ile ilişkilidir. Yani kişi lakin çok çalışırsa, gereğince başarılı olursa, bir şeyleri tamamlayıp bitirirse dinlenmeyi hak ettiğini düşünür. Bu da dinlenmeyi bir gereksinim değil, ödül haline getirir.
Bir öteki sebep, kişinin kendisini önceliklendirmeyi suçlulukla eşleştirmesidir. Bilhassa küçük yaşta “önce başkaları” bildirisini çok alan bireylerde, kendine vakit ayırmak bencillik üzere hissedebilir. Böylelikle kişi daima diğerlerine yetişirken kendi iç dünyasını ihmal eder. Bu ihmal, vakitle bedensel belirtilerle ortaya çıkar: yorgunluk, baş ağrıları, mide meseleleri, uyku sorunları.
Kendine bakımın ertelenmesinde duygusal kaçınma da büyük rol oynar. Kimi beşerler dinlendiklerinde, yavaşladıklarında iç dünyalarıyla baş başa kalırlar. Bu da bastırılmış hislerin yükselmesine neden olur. Bu yüzden kişi farkında olmadan kendini daima meşgul eder. Daima koşturmak, aslında bir kaçış olabilir.
Kendine güzel bakmayı öğrenmek, büyük değişimlerle değil küçük adımlarla başlar. Nizamlı yemek, su içmek, uyku saatini korumak, bir yürüyüş yapmak… Bunlar “lüks” değil, ruhsal dayanıklılığın temelidir. Kişi kendine bakım yaptıkça, “ben de önemliyim” bildirisini içselleştirir.
Kendine bakım, hayatı denetim altına almak değildir; hayatın içinde kendine yer açmaktır. Ve birden fazla vakit, kişinin en çok muhtaçlık duyduğu şey tam da budur: kendisine bir alan.
