Kendisini sevmeyen, diğerini içten ve şartsız sevemez.
Nitekim de münasebetlerde en temel sorun buradan başlıyor.
İnsanın evvel kendisiyle kurduğu ilişki…
Birden fazla vakit birine birinci başta, onda bize hoş gelen bir şeye çekiliriz.
Bir bakış, bir ilgi, bir benzerlik…
Bu çok ağır bir his yaratır ve biz buna ‘aşk’ deriz.
Fakat sonra ne olur?
O hoş hissi kaybetmemek için, karşımızdaki kişinin birtakım özelliklerini değiştirmesini isteriz.
‘Biraz bu türlü olursa…’,
‘Şunu da yaparsa…’
Güya fakat o vakit o rüyayı yaşayabileceğiz üzere hissederiz.
Halbuki gerçek aşk koşulsuzdur.
Gerçek aşk; hoşuyla, zoruyle, kusurlarıyla birlikte sevebilme halidir.
Ve bu, lakin kişinin evvel kendisini olduğu haliyle sevebilmesiyle mümkündür.
Değişme kuralına bağlı kurulan bağlar, aslında birçok vakit şudur:
Bizde eksik olan bir şeyin, diğerinde çok ağır hissedilmesi…
Yani bir cins duygusal açlık.
Bir de ilgilerde sık gördüğümüz öbür bir durum var:
Sevgi ismine birbirinden kendini feda etmesini beklemek.
Aslında bu, kişinin kendi karşılayamadığı muhtaçlıklarını diğerinin karşılamasını beklemesidir.
Evet, muhtaçlıklar münasebetlerde karşılanır.
Bu varoluşumuzun bir modülü.
Bu bencilce değildir.
Lakin asıl fark şurada:
Kendi gereksinimini temel seviyede karşılayabilen bir kişi,
bağda bu gereksinimi bir ‘bağ’ ve ‘paylaşım’ ile daha doyumlu yaşar.
Birçok münasebette sevgi vakitle biter
ve bağlantı karşılıklı çıkar üzerine kurulur.
Bunu ayıp ya da yanlış olarak görmek zorunda değiliz.
Bazen bu da bir seçimdir.
Asıl değerli olan şudur:
Kişinin bu seçimi özgür iradesiyle yapması
ve bunun sorumluluğunu alabilmesidir.”
Kaynak : Doktor Sitesi
