Hayatımızın her bir köşesinde bir oyun olarak seçimler var. O seçimlerin ortasında bazen kayboluyoruz, bazen ne yapacağımıza şaşırıyoruz, bazen ise kendimizi toparlayıp kararlı bir formda ilerlemeyi tercih ediyoruz. Her karar öncesinde bazen duraksar kalırız, bazen de kıvılcım misali süratle ve tereddütsüz yolumuzu seçeriz. Bugünü şekillendiren, geçmişte yaptığımız kararlar; onların yankılarıdır. Kararlarımız, şahsen kendimizi tıpkı vakitte da etrafımızdakileri etkilemekte. Yani bahtımızı örer, şekillendiririz.
Bazı seçimlerimiz bizi çok hoş bir yere getirirken, başkaları bizi istemediğimiz bir yere sürüverir. Hiç rahat edemediğimiz, dışında kalan, yabancı bir ülkeye birinci sefer gelmiş üzere hissederiz. Tam bu anda keşkelerin içine dalıp gidiyoruz: “Keşke yapmasaydım, keşke etmeseydim” döngüsüne gireriz. O fikirlere o denli bir bürünürüz ki, tıpkı sarmal merdivenle aşağıya iniyor üzereyiz. Döne döne bilemediğimiz bir yere varmak üzere.
Evet, gerçek şu ki yaşadığımız cihan, keşkelerle dolu bir dünyadır. Her bir keşke, vaktin içine gizlenmiş bir gözyaşı ve de bir iç çekiş. Çok derin bir yasta olan bir danışanım “Keşke o sırada onun yanında olsaydım da benim varlığımı hissetseydi, tahminen onu hissedip öteki dünyanın seyahatine çıkmazdı.” Fakat ona karşı öylesine öfkeli, öylesine kırgındı ki, yanında olmak onu paramparça ederdi. Niyeti, kendi kalbini kırılmaktan korumaktı.
Bir öteki köşede, yüreği paramparça olmuş bir anne kelam konusu. Genç yaşta kaybettiği kızı için her sabah tıpkı cümleyi fısıldıyor: “Keşke o gün okul seyahatine göndermeseydim!” Bir anne, yalnızca kızının da toplumsal etrafın bir kesimi olmasını istiyordu: sınıf arkadaşlarıyla, cümbüş parkında hoş vakit geçirmesini istiyordu. Niyeti çok saf, çok saf ve optimist bir yerden geliyordu. Kim bilebilirdi, o suçsuz seyahatin sonsuz bir vedaya dönüşeceğini?
Aslında kararlarımızı verirken o anın gerçekliği içinde en mantıklı geleni seçeriz. Lakin ne yapsın insanoğlu? İşte Kemal Sayar’ın dediği üzere, insan daima bir anlam arar. Her keşkenin içinde aslında bir anlam bulmak için çıktığı bir seyahat gayretidir. Zira inanırız ki, her şeyin içinde bir mana var. Yoksa da geriye yalnızca boşluk, bir hiçlik kalır.
Bu boşluğun sessizliğinde kalmamak ismine başımızı durmadan sorgulamalarla ve ihtimallerle yorarız. Yani bu anlam yolculuğunun vardığı son nokta, bazen öfkeyle dolu, kendini sorgulayan ve hatta kendini zalimce kınayan bir yere götürür bizi. Güya olup biten her şeyin sorumlusu bizmişiz üzere hissederiz. Boyunlarımız eğilir, yükler büyür, vicdanımız ağırlaşır, boğazlarımız düğümlerle dolar ve insanoğlu kendini bir okyanusun en tabanına batırır. Güya her his, her fikir bir taş üzere zincirlenmiş ruhuna; nefes alamaz, çıkamaz, yalnızca yavaş yavaş daha da derine çekilir üzere.
Evet, yaptığımız karar bizi pek de can acıtıcı bir yere getirmedi; fakat bu bulduğumuz yerden yalnızca kararın yanlış olduğunu değil, tıpkı vakitte bu kararla birebir masada oturmayı öğrendik. Rahatsızlıkla birlikte nasıl oturulacağını öğrendik ve ona dayanmayı başardık. O masadan kalkacak kadar cürete sahibiz.
Peki, tüm “yanlış seçimlerimizle” kendimizi zincirlemek yerine, tabana batmamak için ne yapabiliriz?
Mesela o taşları sırtımıza yüklemek yerine, onları yavaşça bırakmayı, kendimize merhamet göstermekten başlayabilir miyiz? Geçmişi tekrar tekrar cezalandırmak yerine, oradan bir anlam çıkarıp geleceğe daha hafif devam etmeyi deneyebilir miyiz? Neden kalbimizi, oburlarının kalbini nasıl nazikçe okşayıp üzerine bir yara bandı yapıştırarak kanamasını engelliyor, sıkıca sarıp yalnız hissetmemesini sağlıyorsak; kendi kalbimize tıpkı ihtimamı göstermiyoruz?
Belki de kendimize de o şefkati göstermeyi, kırgınlıklarımıza nazikçe dokunmayı öğrensek, tabana batmaktansa yavaşça suyun yüzeyinde kalmayı seçeriz.
İlk yapmamız gereken, o anda kendimiz için en düzgün kararı verdiğimizi anlamaktır. Bu, elinizden gelenin en uygunuydu. Sonuçları evvelden bilseydik tahminen farklı olurdu. Lakin sihirbaz değiliz ve doğal olarak geleceği görme yetimiz yok. Kendimize karşı nazik olmak, hatalarımızı affetmekle başlar. Kendi seyahatimizde deneyimlediğimiz her şey, bizi biz yapan bileşenlerdir. Kendimizi suçlamak yerine, öğrenmeye ve büyümeye odaklanmalıyız. Kalbimize yavaşça dokunup, ona düzgünleşme ve şefkat alanı tanımalıyız. Böylelikle, yaralarımız kapanırken, daha güçlü ve daha merhametli bir benlikle yolumuza devam ederiz. Kararlarımızla büyür, şekilleniriz. Bu ise daha parlak bir yarının göstergesidir.
