Günümüzde bağlar sadece iki kişi ortasında yaşanmıyor; toplumsal medya ve çevresel karşılaştırmalar da ilginin bir modülü haline geliyor. Diğerlerinin alakalarına bakarak kendi bağını kıymetlendirmek, fark edilmeden bağa ziyan verebilen bir tuzaktır.
Kıyaslama birçok vakit idealize edilmiş imgeler üzerinden yapılır. Toplumsal medyada paylaşılan keyifli anlar, bağlantının tamamıymış üzere algılanır. Halbuki her alakanın görünmeyen tarafları vardır.
Kendi bağlantısını diğerleriyle kıyaslayan kişi, eksiklere daha fazla odaklanmaya başlar. Sahip olunanlar görünmez hale gelirken, olmayanlar büyür. Bu durum memnuniyetsizlik hissini artırır.
Kıyaslama birebir vakitte ilgi içinde haksız beklentiler yaratır. “Onlar bu türlü yapıyor, biz neden yapmıyoruz?” sorusu, partneri farkında olmadan baskı altına alabilir. Her münasebetin dinamiği farklıdır.
Bu tuzak, kişinin kendi muhtaçlıklarını da gölgelemesine neden olur. Oburunun alakasında kıymetli olan bir şey, kişinin kendi bağlantısında manalı olmayabilir. Lakin kıyaslama bunu fark etmeyi zorlaştırır.
Kıyaslamanın temelinde birden fazla vakit değersizlik hissi yatar. Kişi kendi bağını kâfi görmediğinde, dış referanslara yönelir. Bu da münasebetle kurulan bağı zayıflatır.
Sağlıklı alakalar, dış ölçütlerle değil; içsel tatminle kıymetlendirilir. Değerli olan oburlarının ne yaşadığı değil, çiftin kendi bağında ne hissettiğidir.
Kıyaslamadan uzaklaşmak, alakayı olduğu haliyle görmeyi ve değerlendirmeyi sağlar. Bu da daha gerçekçi ve doyumlu bir bağ kurmanın önünü açar.
