Birçok insan ekonomik olarak kendi ayakları üzerinde durmasına karşın, duygusal ve ruhsal olarak bağımlı hissedebilir. Dışarıdan bakıldığında özgür ve bağımsız görünen bir hayat, iç dünyada onay muhtaçlığı, terk edilme korkusu ya da yalnız kalamama hissiyle şekillenebilir. Bu nedenle maddi bağımsızlık her vakit ruhsal bağımsızlık manasına gelmez.
Psikolojik bağımlılık birçok vakit kişinin kendi duygusal merkezini dışarıya bağlamasıyla ilgilidir. Kişi kendini âlâ hissetmek için daima bir diğerinin ilgisine, onayına ya da yönlendirmesine muhtaçlık duyabilir. Bu durum bağlarda ağır bağlanma tasası yaratabilir.
Bazı bireyler ekonomik özgürlük kazandığında her şeyin düzeleceğini düşünür. Lakin geçmişten gelen duygusal örüntüler değişmediğinde, kişi birebir bağlantı dinamiklerini yaşamaya devam edebilir. Zira problem sırf maddi güç değil, kişinin kendisiyle kurduğu münasebettir.
Psikolojik bağımlılık çoklukla düşük öz-değer algısıyla irtibatlıdır. Kişi kendi kararlarına güvenmekte zorlanabilir ve daima dışarıdan doğrulama arayabilir. Bu da ferdi hudutların zayıflamasına neden olabilir.
Bu süreçte kişi birden fazla vakit yalnız kalmaktan rahatsız olur. Sessizlik, belirsizlik ya da kendi başına karar almak telaş yaratabilir. Bu nedenle bağlar bazen muhtaçlıktan çok kaygı üzerinden sürdürülebilir.
Psikolojik bağımsızlık ise büsbütün yalnız olmak manasına gelmez. Daha çok kişinin kendi hislerini taşıyabilmesi, kendi kararlarına güvenebilmesi ve bağlar içinde kendini kaybetmemesiyle ilgilidir.
Bu noktada fark edilmesi gereken şey, ekonomik güç ile duygusal güç ortasında her vakit direkt bir bağ olmadığıdır. İnsan maddi olarak güçlü olabilir ancak içsel olarak hala onay arayan bir yerde kalabilir.
Sonuç olarak gerçek bağımsızlık sadece maddi değil, birebir vakitte ruhsal bir süreçtir. Kişi kendi içsel inancını geliştirdikçe, ilgilerde daha istikrarlı bir bağ kurabilir.
