Gelişimsel açıdan oyun, bilişsel, toplumsal ve duygusal alanların kesişiminde yer alır. Bilhassa sembolik oyunlar, çocuğun yaşadığı olayları yine kurgulamasına ve anlamlandırmasına imkan tanır. Çocuk, oyun sırasında gerçek hayatta denetim edemediği durumlar üzerinde sembolik bir denetim hissi geliştirir. Bu durum, gerilim ve derdin azalmasına katkı sağlar.
Duygusal gelişim açısından oyun, çocuğun karmaşık hislerini inançlı bir ortamda söz etmesini mümkün kılar. Kaygı, öfke, kıskançlık ve keder üzere hisler oyun senaryolarında açığa çıkabilir. Yetişkinin bu süreçte yargılamayan ve eşlik eden bir tavır sergilemesi, çocuğun duygusal farkındalığını artırır.
Oyun birebir vakitte toplumsal marifetlerin gelişiminde de kıymetli bir role sahiptir. Paylaşma, sıra bekleme, kurallara uyma ve empati kurma üzere hünerler oyun yoluyla doğal olarak öğrenilir. Akranlarla oynanan oyunlar, çocuğun toplumsal sonlarını test ettiği ve münasebet tecrübesi kazandığı değerli alanlardır.
Oyun terapisi bağlamında, oyunun uygunlaştırıcı gücü profesyonel bir çerçevede kullanılır. Terapötik oyun ortamı, çocuğun kendini inançta hissettiği ve içsel çatışmalarını söz edebildiği bir alan sunar. Bu süreçte oyun, çocuğun lisanı haline gelir.
Sonuç olarak oyun, çocukların ruhsal gelişiminde vazgeçilmez bir araçtır. Çocuğun dünyasını anlamak ve desteklemek isteyen her yetişkin için oyun, dikkatle izlenmesi gereken kıymetli bir penceredir.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
Psikolog Cansu Hatice Karcıoğlu
