Çatışmadan kaçınan bireyler, çoklukla bağda tansiyonu artırmaktan korkar. Karşı tarafı üzmemek, terk edilmemek ya da sevilmeye devam etmek üzere korkular, kişinin kendi gereksinimlerini geri plana atmasına neden olabilir. Bu durumda kişi, rahatsızlık duyduğu hususları lisana getirmek yerine susmayı seçer. Suskunluk kısa vadede rahatlatıcı olsa da uzun vadede içsel bir yorgunluk yaratır.
Bastırılan her his, alakada görünmez bir yük haline gelir. Söylenmeyen kırgınlıklar, vakitle aralık, isteksizlik ya da duygusal geri çekilme olarak ortaya çıkabilir. Tartışmadan kaçınılan münasebetlerde, yüzeyde bir sakinlik varken; derinde temas kaybı yaşanır. Taraflar birebir ortamda bulunur, lakin duygusal olarak birbirlerinden uzaklaşırlar.
Bu kaçınma hali, birçok vakit geçmiş tecrübelerle ilişkilidir. Çocuklukta çatışmaların ağır yaşandığı ya da hislerin inançlı bir formda tabir edilemediği ailelerde büyüyen bireyler, yetişkinlikte çatışmayı tehdit olarak algılayabilir. Bu algı, tartışmadan kaçınmayı bir baş etme biçimi haline getirir.
Psikolojik danışmanlık sürecinde hedef, tartışmayı teşvik etmek değil; çatışmayı inançlı bir temas alanına dönüştürmektir. Sağlıklı münasebetlerde çatışma, bağın zayıfladığını değil; iki farklı gereksinimin karşılaştığını gösterir. Bu muhtaçlıklar konuşulabildiğinde, ilgi güçlenebilir.
Huzur, hiç konuşmamakla değil; konuşulabilmesiyle mümkündür. Kişi hislerini söz edebildiğinde ve karşılık bulabildiğinde, bağlantıda gerçek bir sakinlik oluşur. Aksi halde tartışmadan kaçınmak, sadece geciktirilmiş bir kopuşa yer hazırlar.
İlişkiler, çatışmasızlıkla değil; çatışmayı taşıyabilme kapasitesiyle ayakta kalır. Bu kapasite geliştiğinde, tartışma bir tehdit olmaktan çıkar ve alakayı besleyen bir sürece dönüşür.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
