TENCERELERİN HAYATINDAN PARLAK OLMASIN!
Bu gün hisler üzerine yazabilirdim tahminen de ancak yeni öğrendiğim bir cümle fikrimi değiştirdi.
“Tencerelerin hayatından parlak olmasın…” Bir danışanıma babaannesi söylermiş. Ne hoş bir kelam değil mi? Gününü tencereleri ovmak yerine, sevdiklerinle, sevdiğin şeyleri yaparak geçir! Hayatını yaşa! Amerikalı muharrir Mary Randolph Carter’a ilişkin olduğunu sonradan öğrendiğim; “Temiz bir mesken boşa geçmiş bir ömrün işaretidir” kelamını pek sever, sık sık da kullanırdım. Bundan bu türlü, yeni öğrendiğim, Türkçe yorumunu kullanırım artık. Özellikle meskenini mobilya mağazası vitrini üzere tutmaya çalışan, bu uğurda eşinin, çocuklarının üzerinde ağır baskı uygulamaktan çekinmeyen bir bayan gördüğümde. Ya da çıkmayan lekelerden keder yanan, konutunda ufacık bir dağınıklığa tahammülü olmayan diğerlerini…
Peki lakin hakikaten bu türlü yapabilmek mümkün mü? Meskeni temizleyecektim ortalıkta tozlar uçuşuyor. Akşama da yemek yok. Amaan boş ver! Canım sinemaya gitmek yahut bir arkadaşımla kahve içmek istiyor diyerek, kapıyı çekip çıkabilmek kolay mı? Hem de içinde hiç huzursuzluk, suçluluk hissetmeden keyifli vakit geçirebilmek? Akşam konuta gelen hane halkı bu durumu nasıl karşılar? Ya çat kapı biri gelirse? Kayınvalide, görümce, komşu, el alemi bırakın; anneniz gelirse, ne demez? Ben sana bu türlü mi öğrettim? Ne bu konutun hali? Lavaboyu bu gün ovmadın mı sen? Dolapların içi ne kadar karışık! Uygun valla kocan seni boşamıyor!
Öyle ya bayan dediğin konutun paklık ve tertibinden birinci derecede sorumludur zira. Koca, doğuştan edindiği imtiyazla bu işlerden muaftır. Çocuklardan oluşan öteki aile üyeleri ise cinsiyet ve yaş hiyerarşisine nazaran en fazla, küçük birtakım sorumluluklar üstlenebilirler. Bayanın yeri evidir! “Çok gezen tavuk paçasında pislik getirir”. Otur evinde! Yap paklığını, yemeğini! Canın sıkılırsa televizyondaki bayan programlarını izle. Böylelikle hiç değilse, yemek ve el işi becerin gelişir. Daha da mı sıkıldın? Geçen gün pilavı ocağa koyup, duşa girmiştin de kızına (kocana ya da oğluna değil), ocağa bakmayı unutma dediğin halde, çıktığında tabanı tutmuş bulmuştun ya! O tencere hala o denli duruyor. Kalkıp onu bir ovarsan düşüncen mıkıntın kalmaz.
