İnsan bir diğeri tarafından sevilmeye, takdir edilmeye, özel hissetmeye, dokunulmaya paylaşmaya muhtaçlık duyan bir varlıktır. Birlikte bir bütün üzere hissettiğin, onunla gelecek planladığın, birinden ayrılmak elbette çok keder vericidir. Elbette zordur. Ama ayrılığın, mevtle muadil halde ağır hissedilmesi, büyük bir boşluk yaratması hayatın anlamsızlaşması üzere hislerin hissedilmesi olağan olmayan bir durumdur. Hatta birçok kişi depresyon belirtileri ile psikiyatri tabiplerine başvurmaktadır. Fakat majör depresyonda olan birine ilaçlar işe yararken, kimi alakaların bitiminde görülen ‘ terk depresyonunda ilaçlar yarar etmemektedir. Pekala bu kadar ağır yaşanan aşk acısının bugünkü sevgiliyle, “terk edenle” ilgili olmadığını söylesem, ne düşünürdünüz???
Bir bebek düşünelim annesinin karnında cennette yaşarcasına memnun huzurlu ve istikrarda… Annesinden bütün muhtaçlıklarını karşılıyor oksijeni bile sıvı formda alıyor. Sonra bebek dünyaya geliyor ve bu istikrar bozuluyor. Birinci nefes alıp ciğerlerini kullanmaya başlaması bile çocuğa büyük acı veriyor. Daha sonra fizikî ve duygusal gereksinimlerini karşılaması için bir bakım verene ( Anne, bakıcı, büyükanne, baba) Gereksinim duyuyor. Evvelce simbiyotik (içiçe geçmiş)bir ilgi içerisinde var olan bebek, vakitle anneden bağımsız bir varlık olduğunu fark etmeye ve ayrışmaya hakikat gittiği bir gelişim periyodu içerisinde ilerliyor. Bu devirde çocuk adeta dünyayı keşfederken büyük bir coşku içerisinde merakını gidermeye yönelik davranışlar içerisine giriyor. Bu kendini gerçekleştirme devrinde annenin yahut bakım verenin, çok muhafazacı ya da denetimci bir biçimde bu keşfe mani olması ve çocuğu kendi başındaki üzere yaratmaya çalışması çocuğun benliğine damgasını vuruyor. Çocuk bu periyotta yeni şeyler keşfetmek kendi başına karar almak üzere dünyaya dair coşkusuna son vermek zorunda kalıyor, zira annesi onaylamıyor. Annesinin sevgisinden vazgeçemez, bu sevgi çocuk için çok elzem, bir yakıt, bir oksijen üzere… Çocuk gerçek zaten vazgeçmek zorundadır zira annesinin yokluğu onu dehşet içinde bırakacaktır. Zira bir insan yavrusu bir öteki olmadan hayatta kalamaz. Yaklaşık 2 yaşlarında ayrışma-bireyleşme denilen bu gelişim periyodu sekteye uğrarsa, bu periyotta takılı kalırız. Ve kişilik gelişimi ve yaşanılan alakaların inşası da bu devirdeki temel ile yaşanır.
Bu gelişim periyodunda (ayrışma-bireyleşme) takılı kalmış bireyler yetişkin münasebetlerinde de ayrılığı çok şiddetli bir biçimde deneyimlerler. Anne ve baba ile kurduğumuz bu duygusal alaka yetişkinlikte ki aşk bağında tezahür eder. Bu durumdaki yetişkinler ayrılık acısına katlanabilmek için bir grup savunmalar geliştirir. Yemek yemek, alışveriş yapmak, alkol ve unsur kullanımında artış, tehlikeli işler yapmak vb. üzere maliyetli başa çıkma yolları kullanırlar. Bazen de eski bağlantı döngüsüne çok emsal birini bulur ve acıyı bir biçimde yatıştırır. Nitekim aşık olduğunu düşünür, yine heyecanlanır, yine bağlanır. Çoğunlukla da bir evvelki bağlantıda olduğu üzere yeniden terk edilir. Sonra “hep bu türlü birileri beni bulmak zorunda mı ?” diye isyan eder ve tekrar bu hisle başa çıkmak için maliyetli yollara başvurur ve kişi bu durumu kırana kadar bu kısır döngüyle yaşar. Bilhassa bireyler ayrılık sürecinde bir terapiste/danışmana başvurur ve bu devirde gerçek kendiliğine gerçek gidebilecek güçte ve kararlılıkta olursa, çocuklukta yaşanan ayrışma ve bireyleşme tekrar sağlıklı bir formda oluşturulabilir. Sağlıklı duygusal ve gerçek ilgiler kurulabilir.
Gerçek kendiliğinizle sevebileceğiniz, hissedebileceğiniz günlere…
