Yatak Odasına Sızan Palavralar: Cinsel Mitler İnsanları Nasıl Sessizce Yaralıyor?

Yatak Odasına Sızan Palavralar: Cinsel Mitler İnsanları Nasıl Sessizce Yaralıyor? Danışan koltuğa oturuyor. Göz teması kurmak sıkıntı. Eller kenetlenmiş. Cümle daima tıpkı yerden başlıyor: “Bilmiyorum olağan mi ama…” İşte cinsel mitler tam burada devreye giriyor. İnsanların en doğal, en insani alanlarından birini; dehşet, utanç ve suçlulukla kaplayan görünmez kurallar bütünü. Kimse bu kuralları açıkça öğretmiyor fakat herkes bir yerlerden öğrenmiş oluyor. Aileden, arkadaş ortamından, dizilerden, kulaktan dolma sohbetlerden… Ve en tehlikelisi şu: Beşerler bunların gerçek olduğunu sanıyor. Bir genç bayan düşünün. Evliliğinin birinci aylarında geliyor. “İyi bir eş değilim galiba” diyor. Sebep? Her vakit istekli değil. Ona nazaran “kadın eşini memnun etmek zorundadır.” Bu bir bilgi değil, bir yük. Ve o yük, vakitle korkuya dönüşüyor. Korku da vücudu kapatıyor. Sonra sahiden isteksizlik başlıyor. Yani mit, gerçeği doğuruyor. Bir diğer odada genç bir erkek. “Erkek dediğin her vakit hazır olur” cümlesi hayatının içine çivi üzere çakılmış. Meğer gerilimli, yorgun, başı dolu. Ancak vücudu her an performans göstermeli diye inanıyor. Bir iki başarısız tecrübeden sonra panik başlıyor. Panik epey vücut daha çok kilitleniyor. Sonra “sorunlu” etiketi geliyor. Meğer sorun vücutta değil, başına yerleştirilen o yanlış kuralda. Cinsel mitlerin en yaygın özelliği şu: İnsanları insanlıktan çıkarıp role sokmaları. Bayan: Daima istekli lakin saf olacak. Erkek: Daima güçlü, daima hazır olacak. Çift: Meselesiz, kusursuz bir ahenk yaşayacak. Gerçek hayatta bu türlü bir senaryo yok. Fakat beşerler bu hayali senaryoya uymayınca kendilerini eksik sanıyorlar. Bir danışanım şöyle demişti: “İlk gecede canım acımazsa yanlış bir şey var sandım.” Zira ona “acımak normaldir” değil, “acımak gerekir” öğretilmişti. Ortadaki fark çok büyük. Biri bilgi, başkası mecburilik. Mecburilik olunca kişi vücudunu dinlemiyor, beklentiyi dinliyor. Ve o an, cinsellik bir paylaşım olmaktan çıkıp imtihan haline geliyor. Bir öbür çiftte ise sorun apayrıydı. Erkek partner, izlediği içeriklerin gerçekliği yansıttığını sanıyordu. Müddet, vücut, tepki… Hepsinin aşikâr bir “standartta” olması gerektiğine inanıyordu. Partneri ise kendini yetersiz hissetmeye başlamıştı. Vakitle temas azaldı. Zira bayan için yakınlık artık rahatlatıcı değil, değerlendirileceği bir alan olmuştu. Mitler burada da devredeydi: “Gerçek cinsellik bu türlü olur.” Meğer gerçeklik, iki insanın hisleriyle şekillenir; ekranla değil. Bir öbür mit: “Cinsellik tabiatıyla olur, konuşulmaz.” Meğer en sağlıklı münasebetlerde bile beşerler neyi sevdiğini, neyin rahatsız ettiğini öğrenerek ilerler. Fakat konuşmak ayıp sanıldığı için çiftler sessiz kalıyor. Sessizlik büyüyor, yanlış anlamalar çoğalıyor, aralık giriyor. Sonra “arzulamıyoruz” cümlesi geliyor. Halbuki dilek birden fazla vakit konuşulamayan şeylerin altında kalmış oluyor. Bir bayan danışan bir seansında motamot şunu söyledi: “Bedenim değiştiği için eşim beni artık istemez diye düşünüyorum.” Doğum sonrası vücudu değişmişti. Fakat ona nazaran “çekici olmak zorunda”ydı. Kim söylemişti? Kimse direkt değil. Fakat bildiri daima oradaydı. Vücut bir tecrübe alanı olmaktan çıkıp sergilenmesi gereken bir objeye dönüşmüştü. Cinsel mitler yalnızca yatak odasını etkilemez. Özgüveni, vücut algısını, bağlantı bağını da tesirler. “Normal miyim?” sorusu zihni kemirdikçe kişi kendinden uzaklaşır. Kendi isteğini, hududunu, rahatını fark edemez. Zira daima dışarıdan gelen o görünmez kuralları denetim etmeye çalışır. Şunu unutmamak gerekir: Cinsellik performans değil, tecrübedir. Rol değil, bağlantıdır. Mecburilik değil, karşılıklı his alanıdır. Ancak mitler bunu bilakis çevirir. İnsanları hissetmekten çok “doğru yapmaya” odaklar. Ve tam o noktada yakınlık azalır, dert artar. En düzgünleştirici şey ise birçok vakit çok kolay bir cümle oluyor: “Bu düşündüğün şey yanlışsız olmak zorunda değil.” Danışan o an duruyor. Birinci kere öteki bir ihtimal olduğunu görüyor. Ve birçok vakit gözleri doluyor. Zira yıllardır taşıdığı yükün aslında ona ilişkin olmadığını fark ediyor. Cinsel mitler kuşaktan nesile aktarılan sessiz miraslardır. Fakat her miras kabul edilmek zorunda değildir. Bazen en sağlıklı adım, “Bunu kim söyledi ve neden inandım?” diye sormaktır. Zira bilgi rahatlatır, mit baskı kurar. Bilgi yakınlaştırır, mit uzaklaştırır. Bilgi özgürleştirir, mit utandırır. Ve beşerler utandıkları yerde iyileşemezler.