YEMEĞİN DUYGUSAL MANASI: DUYGUSAL YEME DAVRANIŞI
Yemeğin yalnızca fizyolojik değil, duygusal bir lisanı de vardır.
Hepimiz vakit zaman kendimizi gerilimli, üzgün yahut sıkılmış hissederken atıştırmalıklara yönelmişizdir. Bazen bu dururum, duygusal zorlanmaların ana baş etme yolu haline gelir. Yani artık yemek fizikî doygunluk için değil, hissettiğimiz boşluğu doldurmak için yenmeye başlamaktadır. Duygusal yeme, yalnızca bir beslenme alışkanlığı değil; bastırılmış hislerin, gerilimin ya da öz paha sıkıntılarının bir yansımasıdır.
Duygusal Yeme Nedir?
Duygusal yeme, kişinin duygusal zorlanmalara karşı reaksiyon olarak yemek yemesi durumudur. Fizyolojik bir açlıkla değil, ruhsal gereksinimlerle tetiklenir. Kişi nitekim aç olmasa bile bir şeyler yemek, süreksiz bir rahatlama yahut denetim hissi sağlar. Fakat, bu rahatlama kısa periyodiktir. Sonrasında suçluluk, pişmanlık ve utanç hisleri sıklıkla eşlik eder.
Duygusal Yeme Davranışını Tetikleyen Hisler Ve Nedenler
- Stres
- Yalnızlık ve boşluk hissi
- Mükemmeliyetçilik ve öz tenkit.
- Çocukluk Deneyimleri
- Kendini ödüllendirme alışkanlığı.
Duygusal Açlık Ve Fizikî Açlık
- Duygusal yeme davranışını fark edebilmek için öncelikle fizikî açlık ve duygusal açlığı ayırt edebilmek gerekir.
Fiziksel Açlık
- Fiziksel açlık, yavaş yavaş ortaya çıkar.
- Her cins yiyecekle fizikî açlık giderilebilir.
- Fiziksel olarak doyum kapasitesine ulaşıldığında durulabilir.
- Beslenme sonrasında suçluluk hissi olmaz.
Duygusal Açlık
- Duygusal açlık, birden biri gelir.
- Tatlı, fast food üzere muhakkak yiyecekler istenir.
- Herhangi bir doyma hissi oluşmaz.
- Beslenme sonrasında suçluluk ve pişmanlık hissi oluşur.
Duygusal Yeme İle Baş Etme Yolları
- Duygusal yemede en temel sorun kişinin hislerinin anlamak, tabir etmek ya da düzenlemek yerine, yemekle bu hislerini örtmeleridir. Bu sebeple
neden yemek yediğini ve hangi hislerle yemek yediğinin farkına varmak.
- Duygusal formda yemek istediğinde alternatif baş etme yolları geliştirmeye çalışmak. Örneğin; yürüyüş yapmak, yazı yazmak, nefes idmanı yapmak vb.
- Baş edilemeyen noktada profesyonel dayanak almak.
Sonuç olarak yemek, kişiyi bir müddetliğine güzel hissettirse de asıl gereksinimi olan şey, o hissin görülmesi ve anlaşılmasıdır. Bu farkındalıkla birlikte kişi temeği bir kaçış aracı olarak değil; vücuduyla kontakta kalmanın doğal bir modülü olarak deneyimlemeye başlar.
