23 Nisan, yalnızca bir bayram kutlaması değil; çocuk ruhunun özgürlüğüne, iradesine ve varlığına duyulan hürmetin tescilidir. Bugünün dünyasında çocukları ve ergenleri anlamak, onların yalnızca temel muhtaçlıklarını karşılamakla sonlu değildir. Gerçek bağ, onların iç dünyalarına açılan kapıları aralamak ve o kapıdan yargılamadan içeri girebilmektir. Çocuklar ve ergenler, fikirlerinin önemsendiğini ve seslerinin yankı bulduğunu hissettiklerinde kendilerini gerçek manada inançta hissederler.
Özellikle ergenlik devri üzere fırtınalı süreçlerde, gençlerin en büyük muhtaçlığı yetişkinlerin bitmek bilmeyen nasihatleri değil, inançlı bir liman olan “dinleme” hareketidir. Bir ergenin yaşadığı zorluklarda ona üstten bakmak yerine, yalnızca yanında durup yargılamadan dinlemek, onun özgüven inşasındaki en büyük takviyedir. Dinlenilmek, çocuk ve genç için “Ben bu dünyada görülüyorum, duyuluyorum ve ben değerliyim” bildirisini taşır. Bu içsel onay, bireyin hayat uzunluğu taşıyacağı kendiliğin sağlam temelleridir.
Çocukları anlamak için harcanan her saniye, aslında gelecekte daha huzurlu, empatik ve sağduyulu bir toplumun temeline konulan sağlam bir tuğladır. Onlara hal verilmesi gereken birer boş birer levha üzere değil; içinde keşfedilmeyi bekleyen devasa galaksiler barındıran birer “dünya” üzere yaklaşmalıyız. Bizler yetişkinler olarak onları can kulağıyla dinledikçe, onlar da kendi içlerindeki potansiyeli fark edecek ve dünyayı daha âlâ bir yer haline getirecek yüreği kendilerinde bulacaklardır.
Unutulmamalıdır ki; anlaşıldığını, bedel gördüğünü ve kabul edildiğini hisseden bir çocuk, yalnızca kendini değil, dünyayı manaya ve değiştirme gücüne sahip olur. 23 Nisan’ın bizlere hatırlattığı en büyük sorumluluk da budur. Şayet sahiden aydınlık bir geleceği inşa etmek istiyorsak, büyük ve karmaşık planlardan evvel; bugünün küçük kalplerine, onların saf hayallerine kulak vererek işe başlamalıyız. Gelecek, bugün duyulmayan o seslerin içine gizlenmiştir
