İlişkide suskunluk arttıkça, taraflar neyin sorun olduğunu kestirim etmeye başlar. Açıkça konuşulmayan her his, belirsizlik yaratır. Bu belirsizlik, vakitle “Acaba yanlış bir şey mi yaptım?”, “Bir şey söylesem daha mı berbat olur?” üzere içsel sorgulamalara dönüşür. İnanç, yerini temkinli bir bekleyişe bırakır.
Suskunluğun yarattığı güvensizlik çoklukla ani değildir. Küçük geri çekilmeler, kısa sessizlikler ve ertelenen konuşmalar vakitle kalıcı bir uzaklık oluşturur. Kişi, değerli hislerini paylaşmaktan vazgeçmeye başlar. Zira bu hislerin karşılık bulmayacağına ya da yanlış anlaşılacağına inanır.
Bu süreçte münasebet yüzeyde devam edebilir. Günlük konuşmalar yapılır, sorumluluklar paylaşılır. Fakat duygusal derinlik kaybolur. Suskunluk, bağın içinde görünmez bir hudut çizer. Taraflar birbirine ziyan vermemek ismine konuşmamayı seçtiklerini düşünürken, aslında bağın inançlı yerini zayıflatırlar.
Psikolojik danışmanlık sürecinde suskunluğun yarattığı güvensizlik, sıklıkla “Artık neyi konuşabileceğimi bilmiyorum” ya da “Bir şey söylesem sorun olacak üzere hissediyorum” tabirleriyle ortaya çıkar. Terapötik çalışma, bu sessizliğin neyi müdafaaya çalıştığını ve neye mal olduğunu görünür kılmayı hedefler.
Suskunluk, kısa vadede çatışmayı erteleyebilir; fakat uzun vadede inancı aşındırır. İnanç, her hissin kabul göreceği manasına gelmez; lakin her hissin tabir edilebilir olduğu hissini içerir. Bu his kaybolduğunda, ilgi kırılgan hale gelir.
İlişkilerde itimat, konuşulabilen alanlarda büyür. Suskunluk, süreksiz bir mola olabilir; lakin kalıcı hale geldiğinde, bağlantıyı sessizce yalnızlaştırır. İnancın yine inşası, suskunluğu fark etmek ve hislere yine alan açmakla mümkündür.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
