Bu noktaya gelene kadar birçok kişi uzun mühlet gayret göstermiştir. Anlatmış, açıklamış, farklı yollar denemiştir. Lakin karşılık bulamadığında, umudunu yavaş yavaş kaybeder. Bu kayıp ani değildir; birikerek oluşur. Her anlaşılmadığını hissettiği an, kişinin münasebete dair inancı biraz daha zayıflar.
Umut kaybı, yüksek sesli bir kopuş yaratmaz. Tersine sessizdir. Kişi artık tartışmaz, talep etmez ve beklentisini lisana getirmez. Zira bu eforun bir manası olmadığına inanır. Bu sessizlik, birçok vakit olgunluk ya da kabullenme üzere algılansa da, aslında duygusal bir vazgeçiştir.
İlişkide umut kaybolduğunda, temas da azalır. Kişi karşı tarafla birebir ortamda olabilir; lakin duygusal olarak mesafelenmiştir. Paylaşım azalır, merak kaybolur ve münasebet fonksiyonel bir birlikteliğe dönüşür. Bu durum, dışarıdan bakıldığında sorun yokmuş üzere görünmesine neden olabilir.
Psikolojik danışmanlık sürecinde bu tabir, “Artık ne desem boş” ya da “Değişmeyecek” cümleleriyle birlikte gelir. Terapötik çalışma, umudun büsbütün kaybolup kaybolmadığını anlamayı maksatlar. Zira umut kaybı fark edildiğinde, bağlantı için hâlâ bir tamirat alanı olabilir.
Anlaşılmak, sırf tıpkı fikirde olmak değildir. Kişinin hissinin görülmesi ve ciddiye alınması, umudu besleyen temel ögedir. Umut, küçük temaslarla tekrar yeşerebilir; lakin bunun için münasebetin iki tarafının da duygusal sorumluluk alması gerekir.
“Beni anlamıyorsan anlamıyorsun” demek, bir savunma değil; bir yorgunluk sözüdür. Bu yorgunluk fark edilmediğinde, ilgi sessizce tükenir. Bağlar, umudun büsbütün kaybolduğu yerde değil; umut konuşulabildiğinde onarılabilir.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
