Annelik Bir Rol müdür, Yoksa Kimliğin Kendisi mi?
Modern dünyada bayan olmak, her gün onlarca farklı şapkayı üst üste takmak üzere. Fakat bir şapka var ki, takıldığı andan itibaren öteki her şeyi görünmez kılabiliyor: Annelik. Bir bayan anne olduğunda, toplum birden fazla vakit onun “kadın”, “eş”, “arkadaş” ya da “profesyonel” kimliklerini sessize almasını bekliyor. Pekala, biz bu rollerin neresindeyiz?
1. “Anne” Olunca “Ben”e Ne Oluyor?
Çocuğun gereksinimleri, meskenin tertibi ve bitmek bilmeyen sorumluluklar ortasında bayanın kendi öz bakımı ve ilgi alanları ekseriyetle listenin en sonuna atılıyor. Birden fazla vakit toplum, bayanın fedakarlığı ölçüsünde “iyi bir anne” olduğunu savunur. Bu sessiz dayatma, bayanın kendi hayallerini ve heyecanlarını bir suçluluk hissiyle paketleyip rafa kaldırmasına neden olur. Meğer bir bayanın ruhu yalnızca annelikle beslenemeyecek kadar geniştir; üretmek, öğrenmek ve yalnızca “kendi” olarak var olmak, o ruhun en temel besinidir.
2. Proje Çocuklar ve Mükemmeliyetçilik Tuzağı
Günümüzde annelik, adeta bir performans sergileme alanına dönüştü. “En doğalını yedirmeliyim”, “En güzel eğitimi aldırmalıyım” derken, bayanlar kendi hayatlarını bir kenara bırakıp çocuklarını birer “proje” olarak görme riskine giriyor. Bu durum hem anneyi tükenmişliğe sürüklüyor hem de çocuğun üzerine ağır bir yük bindiriyor. Bir mühlet sonra bayan, yalnızca diğerlerinin muhtaçlıklarını karşılayan bir “hizmet mekanizması” üzere hissetmeye başlayabiliyor.
3. Sonları Tekrar Çizmek
Kadın kimliği ile annelik rolü ortasındaki o ince çizgiyi korumak, aslında çocuğumuza verdiğimiz en büyük derstir. Ona, bir bireyin kendi hudutlarına sahip çıkmasının ne kadar değerli olduğunu sözlerle değil, yaşayışımızla gösteririz. Kendi alanımızı koruduğumuzda, tükenmişlik yerini içsel bir istikrara bırakır ve bu istikrar tüm aileye sirayet eder. Kimliğimizi rollerimizin içinde eritmek yerine, rollerimizi kimliğimizin birer modülü olarak görmeye başladığımızda özgürleşiriz.
Sonuç Olarak…
Kadın kimliğini annelik rolünün altından çekip çıkarmak bir bencillik değil, bir gereksinimdir. Kendine ilişkin bir hobiye vakit ayırmak, mesleksel gelişimine odaklanmak ya da yalnızca sessizce bir kahve içmek; bayanın “kendi” kalabilmesini sağlar. Unutmayalım ki, çocukların kusursuz annelere değil, hayattan keyif alan memnun rol modellere muhtaçlığı var.
Unutma; sen yalnızca birinin annesi, birinin eşi ya da birinin çalışanı değilsin. Sen, tüm bu sıfatlardan evvel ve sonra, varlığıyla kıymetli olan o eşsiz bayansın.
