Mirastan Kalanlar Ne Barındırıyor?
Biraz acır sonra geçer. Bir gün bugünlere güleceksin. Bu acı da ne ki insanların ne sıkıntıları var… Jenerasyondan nesile bizlere söylenen cümlelerden birileri. Acıyı olağanlaştıran travma ise hayatının güya bir parçasıymış üzere bize zorla kabul ettiren kelamlardan birkaçı. Halbuki, acı, can yakan tecrübeler, kırgınlıklar, Ağlamakla boğulmalar ve travmalar olağan kavramına girmez. Lakin onların da olağanlaşan, vakit ile formu değişen istikametleri vardır. Acı dönüşür, biçim değiştirir ve farklı bir duyguya akar. Lakin bazen biraz sabır ve öz şefkat gerekir.
Evet, tahminen bir vakitler ağladığımıza bugün güleriz lakin bu demek değil ki artık canımızı yakmıyor. Tahminen de hâlâ bir yerlerde sızlıyor lakin artık o yolun içinden geçip dönüşmüşüzdür. Bu dönüşümü ise bakış açımızı değiştirmeye bir vesile oldu. Tahminen de tam bu yüzden de artık üzülmek yerine o anın birtakım ayrıntıları bize komik gelmeye başlar. Aslında biz yaşadıklarımıza değil o sıradaki naifliğimize, hislerimizin saflığına ve o anda gelecekteki o kırılmış halimizi bilmediğimize gülüyoruz.
Şifaya Uzayan Yol: Duygu Evrimi
“Gecenin biriydi. Duvardaki saatin sesi bir melodi üzere odanın her köşesine dolduruyordu. Akrep ve yelkovan her hareket ettiğinde bugüne kadar vefat olan eşimle yaşadığım modül kesim olmuş anılarımı canlandırıp zihnimde yankılıyordum. Ansızın aklıma beni evvelce çok üzen bir an geldi. Ben çok tavırlıyım biliyorsunuzdur. Onunla her alışverişe çıktığımızda alma dediğim eserleri ziyadesiyle alırdı. Ben de buna çok kızardım ve kendimi çok ötelenmiş bir eş rolünde hissederdim. Birinci defa o günleri hatırladığımda ağlamak yerine güldüm biliyor musunuz? Pek de garipti…”
Bazen sadece hislerimizle uğraşmamak için korkar kaçarız. Tıpkı karın soğukluğunu hissetmemek ismine meskende kalmak üzere. İnkarda olmak güya daha inançlı hissettiriyor değil mi? Pekala oturup hiç şöyle düşündük mü: tahminen de o anların acısını hissetmeden bir gün dönüp o ana gulebilmemiz mümkün değildir? Nasıl ki karın üstüne yürümeden şelaleye ulaşamıyorsak, acıya dokunmadan da şifaya varamıyoruz.
Bir vakit bize çok ağır gelen hikayeler apansız hafifler, halini değiştirir. Bazıları buna alışmak der, bazıları de savunma sistemi. Ben ise ona duygu evrimi diyorum. Örneğin soğuk kışın karı kemiklerimize kadar işler, içimizi titretir ancak vakit geçer, güneşin sıcaklığı karla buluşunca o kar kocaman bir şelaleye dönüşür. Bizi üşüten artık bizim hayatta kalma kaynağımız oldu.
Evet, hislerin formu değişiyor lakin bazen değişmeye de bilir. “Hep bu acıyla mı yaşayacağım? Daima o şarkıyı dinlerken ağlayacak mıyım bu türlü?” İnsanoğlu ne kadar çok insan olmaktan korkuyor değil mi? Gerçek şu ki insanoğlu kırılır, hatırlar, ağlar, düşer, kalkar, güler, bazen de unutur… Bizi insan kılan hislerimizdir. Onları ne kadar bastırırsak bir o kadar da diğer yerlerden çıkar. Kendini hatırlatır. Kimse daima memnun olacaksın diye bize kelam vermedi. Tıpkı biçimde de ömür uzunluğu mutsuz olursun da söylenmedi. Hayat inişli çıkışlı. Hayatın evreleri de o denli: yas bazen bir ıstırap, bazen bir pişmanlık, sızlayan, hasretle dolu uykusuz geceler, bazen ise bir gülüştür.
Hayat iniş çıkışlı… Pekala inişlerde iken ne yapılabilir?
Kulağa çok kolay gelen lakin hayli tesirli bir sanat terapisi bile tesirli. Bir fotoğraf yapmak, sayılarla tuvalı boyamak, örmek üzere pratik teknikleri uygulamak düzgünleştirici olabilir. Sanatla şifalanmanın sebebi de aslında bir hiçten yeni bir şey inşa edebilmek. Tıpkı yasın, geçmişi anıp yeni bir başlangıçlara alan bırakması üzere. Yani hoşçakal’ın bir güzel geldin’i.
Duygularımıza güvenebilmek, kendimizle şefkatli konuşmak ve geçmiş yaralarımıza sarılarak, geleceğimiz için yeni inşa ederken umut beslemek ruhumuza bir pansuman. Lakin unutmayalım ki, pansuman bir iksir değildir: mucizevi bir formda çabucak güzelleştirme gücüne sahip olmasa da yavaş yavaş şifa yolumuza bizi taşıyan bir bileşendir.
