Bir vakitler “komşu” sözü itimat demekti. Kapımız çalındığında huzursuz olmaz, soframızda bir tabak fazlasını düşünürdük. Artık ise kapılar kilitli, kalpler daha da kilitli. Tıpkı apartmanda yaşayıp birbirinin ismini bilmeyen beşerler hâline geldik. Sahi, bize ne oldu?
Çağımız sürat çağı. Her şey çabuk, her şey tüketilebilir. Daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok beğenilmek… “Ben” sözü “biz”in önüne geçti. Empati yerini hesap yapmaya, dayanışma yerini rekabete bıraktı. Acı çeken birini gördüğümüzde durup sormuyoruz artık: “Nasılsın?” Onun yerine içimizden sessizce geçiriyoruz: “Bana dokunmasın da…”
Bencillik artık yalnızca bir karakter özelliği değil; adeta normalleştirilmiş bir hayat biçimi. Toplumsal medyada hassaslık paylaşımları yaparken, gerçek hayatta bir selamı bile esirgeyebiliyoruz. Herkes haklarından bahsediyor lakin sorumluluklardan kelam eden giderek azalıyor. Meğer birlikte yaşamanın bedeli, birbirimize karşı hassas olmayı gerektirir.
Aile içinde bile bu bencillik kendini göstermeye başladı. Dinlenmeyen eşler, görülmeyen çocuklar, anlaşılmayan yaşlılar… Herkes anlatmak istiyor lakin kimse dinlemek istemiyor. Sevgi bile şartlı hâle geldi: “Beni memnun ettiğin sürece yanındayım.” Meğer sevgi, tam da sıkıntı vakitlerde omuz verebilmektir.
Tahminen de asıl sorun, birbirimize değil kendimize yabancılaşmamız. Yorulduk, kırıldık, güvensizleştik. Ve korunmak ismine kalplerimizin etrafına duvarlar ördük. Lakin unuttuğumuz bir şey var: Duvarlar bizi korurken tıpkı vakitte yalnızlaştırır.
Tekrar “biz” diyebilmek mümkün. Küçük bir selamla, samimi bir hâl hatırla, içten bir anlayışla… Bencillik öğrenilmiş bir davranışsa, merhamet de tekrar öğrenilebilir. Soru şu: Sahiden istemiyor muyuz, yoksa artık çabalamaya yüreğimiz mi yok?
Sahi, bize ne oldu?
Tahminen de asıl soru şu olmalı: Bundan sonra nasıl olmak istiyoruz?
Kaynak : Doktor Sitesi
