Çocuğun yüklenmek zorunda kaldığı hisler ekseriyetle kelama dökülmeyenlerdir. Anne-
babanın konuşulmayan çatışmaları, tabir edilmeyen öfkesi, bastırılmış ıstırabı ya da
yalnızlığı, meskenin atmosferinde hissedilir. Çocuk bu atmosferi anlamlandırmaya çalışırken,
kendini duygusal bir taşıyıcı pozisyonunda bulabilir.
Birtakım çocuklar ebeveynlerinden birinin duygusal destekçisi hâline gelir. Dinleyen, yatıştıran,
teselli eden rolü üstlenir. Bu durum dışarıdan bakıldığında yakın bir bağ üzere algılanabilir.
Lakin burada roller yer değiştirmiştir. Çocuk, gelişimsel olarak şimdi taşıyamayacağı bir
duygusal yükle baş başa kalır.
Bu yüklenme birden fazla vakit çocuğun kendi hislerini geri plana atmasına yol açar. Kendi
endişeleri, öfkesi ya da muhtaçlıkları “önemsiz” hâle gelir. Zira ortamda zati taşınması
gereken çok fazla his vardır. Çocuk, kendi hislerini bastırarak aile içi dengeyi
muhafazaya çalışır.
Bu tecrübe yetişkinlikte farklı biçimlerde kendini gösterebilir. Kişi bağlantılarda çok sorumluluk
alabilir, karşısındakinin hislerini kendi hislerinden evvel koyabilir ya da daima “idare
eden” taraf olabilir. Oburlarının gereksinimlerini sezmekte çok başarılıyken, kendi ihtiyaçlarını
fark etmekte zorlanabilir.
Birtakım bireyler için bu erken yüklenme, ağır bir suçluluk hissiyle birlikte gelir. Başkalarını
üzmemek, hayal kırıklığına uğratmamak ya da terk edilmemek için kendi sınırlarını
esnetebilirler. Alakalarda “ben olmasam da olur” hissi sessizce eşlik edebilir.
Değerli bir nokta şudur: Çocuğun bu yükü taşıması, ebeveynlerin şuurlu bir tercihi değildir.
Birden fazla vakit ebeveynler de kendi duygusal kapasiteleriyle sonludur. Lakin bu gerçek,
çocuğun yaşadığı duygusal yükü ortadan kaldırmaz. Bu nedenle sorun hatalı aramak değil,
etkiyi fark etmektir.
Terapi sürecinde bu çeşit tecrübeler ele alındığında, kişi birçok vakit çocukluğunda “neden bu
kadar yorulduğunu” birinci sefer anlamlandırır. Kendi hislerine alan açmayı, başkalarının
hislerini otomatik olarak üstlenmemeyi öğrenmek, güzelleşmenin kıymetli bir modülüdür.
Çocuğun yüklenmek zorunda kaldığı hisler, yetişkinlikte hâlâ taşınıyor olabilir. Lakin bu
yükler fark edildiğinde, kişi yavaş yavaş onları ilişkin olduğu yere bırakmayı öğrenebilir. Bu
süreç, kişinin hem kendisiyle hem de diğerleriyle kurduğu alakalarda daha istikrarlı ve gerçek
bir temasın önünü açar.
Çocukken taşınan hisler baht değildir. Fark edildiğinde, bu yükler hafifletilebilir ve kişi
kendi duygusal alanını yine inşa edebilir.
Kaynak : Doktor Sitesi
