Ebeveynlik, doğruyu hiç şaşmadan yapan olmak değil; çocuğun hislerine temas edebilmektir. Günümüzde birçok anne baba, uygun bir ebeveyn olma uğraşıyla farkında olmadan kendini yetersiz, hatalı ya da dertli hissedebiliyor. Halbuki çocukların en çok gereksinim duyduğu şey; eksiksiz ebeveynler değil, duygusal olarak ulaşılabilir ebeveynlerdir.
Çocuklar davranışlarıyla değil, hisleriyle anlaşılmak ister. Öfke, inatçılık, içe kapanma ya da ağlama üzere yansıların altında birçok vakit görülme ve anlaşılma gereksinimi yatar. Bu anlarda “Neden bu türlü yapıyorsun?” demek yerine, “Bu davranışın bana güç geldi lakin seni anlamaya çalışıyorum” diyebilmek, çocuğun duygusal itimadını güçlendirir.
Ebeveynlik sürecinde sonlar elbette gereklidir. Fakat hudutlar; ceza ve dehşetle değil, sevgi ve tutarlılıkla mana kazanır. Çocuğun hem birey olduğunu kabul etmek hem de inançlı sonlar sunmak, sağlıklı bir gelişimin temel taşlarındandır.
Her ebeveyn vakit zaman yanılgı yapabilir. Kıymetli olan yanılgısız olmak değil, onarma cüretini gösterebilmektir. Kurulan her tamir, çocuk ile ebeveyn ortasındaki bağı güçlendirir.
Ebeveynlik bir seyahattir ve bu seyahatte takviye almak, zayıflık değil; sorumluluk ve farkındalık göstergesidir.
