Aşkın tabiatında bir ölçü sahiplenme duygusu olsa da, bu his denetimsiz bir kıskançlığa dönüştüğünde ilgiyi beslemek yerine zehirlemeye başlar. Kimi vakit “seni çok seviyorum” cümlesinin gerisine gizlenen bu kıskançlık, partnerin özgürlüğünü kısıtlayan, hudut ihlallerine yol açan ve vakitle duygusal yıpranmaya neden olan bir hale dönüşebilir.
Aşırı kıskançlık birden fazla vakit inanç eksikliği, geçmiş travmalar yahut değersizlik inancıyla beslenir. Kıskanan taraf, partnerini daima denetim etmek, toplumsal etrafından uzaklaştırmak ya da diğerleriyle olan etkileşimlerini sınırlamak isteyebilir. Bu denetim eforları ise aslında “aşk” değil, “korku” temellidir: Kaybetme korkusu, aldatılma korkusu ya da terk edilme kaygısı.
Aşırı kıskançlığın münasebetteki tesirleri vakitle ağırlaşır. Karşı tarafın kendini baskı altında hissetmesi, özgürlüğünün kısıtlanması ve her davranışının sorgulanması, alakayı bir sevgi alanından çıkarıp duygusal bir hapishaneye dönüştürür. Bu tıp kıskançlık, sevginin değil, denetimin bir aracıdır.
Peki, ne yapılabilir?
İlk adım, kıskançlık hissinin farkına varmak ve bunun altında yatan asıl inancı keşfetmektir. Kişi kendiyle yüzleşmeden, kıskançlığını partnerine dayatmaya devam ederse sağlıklı bir münasebet mümkün olmaz. Münasebette ise açık bağlantı, itimadın yine inşası ve her iki tarafın da sonlarına hürmet duyması gerekir.
Unutulmamalı ki gerçek aşk, özgürlükle birlikte var olur. Partneri kısıtlamak değil, desteklemek; sorgulamak değil, anlamak gerekir. Çok kıskançlık, ilginin kalbinde sevgi değil kaygı varsa ortaya çıkar. Bu nedenle evvel kendimizi, sonra bağlantımızı güzelleştirmemiz gerekir.
