Psikolojik yardım almaya başlamak birçok insan için kolay değildir. Birine iç dünyanı açmak cüret ister. Bu yüzden beşerler terapiye girerken evvel şunu bilmek ister:
“Burada inançta miyim? Burada olduğum halimle kabul edilecek miyim?”
O yüzden asıl uygunlaştıran şey sırf konuşulan hususlar ya da kullanılan teknikler değildir. Asıl dönüştürücü olan, bu konuşmaların nasıl bir alaka içinde gerçekleştiğidir. Zira insan fakat yargılanmadığını, ivedi ettirilmediğini ve hakikaten duyulduğunu hissettiğinde kendini açabilir. O yüzden tıpkı prosedür, farklı terapistlerle diğer tesirler yaratabilir. Danışan kendini inançta hissetmiyorsa . kimi hislerini saklar, kimi öyküleri anlatmaz, birtakım rollerini sahneye hiç çıkarmaz. Bu da sürecin yüzeyde kalmasına neden olur. Meğer derin değişim, insanın kendine şunu söyleyebildiği yerde başlar. “Burada her halimle durabilirim.” Düşebileceğinizi, ağlayabileceğinizi, öfkelenebileceğinizi, kararsız kalabileceğinizi bildiğiniz yerde düzgünleşme başlar.Bu inançlı alan
Kendine Sorabileceğin Sorular
Bir danışan olarak, yardım alma sürecinizde size âlâ gelen bir alakayı ayırt etmek için ilk görüşmelerden sonra kendinize şunları sorabilirsiniz:
Konuşurken kendimi sıkıyor muyum, yoksa akabiliyor muyum?
Duygularım geçiştirildi mi, yoksa ciddiye alındı mı?
Olduğum halimle kabul edildiğimi hissettim mi?
Anlamak Mı Düzeltmek mi?
Terapi, öğüt verme ya da süratle tahlil üretme yeri değildir. Bazen insanın muhtaçlığı olan şey, çabucak toparlanmak değil; bir mühlet anlaşılabilmektir. Terapist yol gösteren bir rehberden çok,
yanında yürüyen bir eşlikçidir. Bu eşlikçilik aracılığıyla “Ben yapabilirim. Ben içimde bu gücü bulabilirim.” inancını yaşamaya başlar ve kendi yolunu kendi suratınla adımlamaya başlarsın.
Güven Veren Sınırlar
İyi bir terapötik alakada sıcaklık vardır fakat belirsizlik yoktur.
Seans mühletleri, irtibat biçimleri, roller nettir.
Bu hudutlar uzaklık yaratmak için değil, bağlantının inançla yürütülmesi içindir. Zira insan, çerçevesi olan bir alanda daha rahat gevşer. Ne kadar yakın olunabileceğini bilmek, birden fazla vakit insanı daha inançta hissettirir.
Zor Hislere Yer Var mı?
Terapi sırf “iyi hissetme” alanı değildir. Bazen kırgınlık, bazen öfke, bazen utanç, bazen de boşluk gelir sahneye. Şayet bu hisler çabucak susturuluyor, düzeltilmeye çalışılıyor ya da görmezden geliniyorsa, kimi modüllerinizi tekrar dışarda bırakmak zorunda kalırsınız. Halbuki her rolün bir manası, her hissin bir iletisi vardır. Güzelleşme, bu rollerin susturulmasıyla değil; duyulmasıyla başlar.
Ve vakitle şunu fark edersiniz:
Hislerimle kalabiliyorum.
Güç anlardan geçebiliyorum.
Yalnız değilim ancak güçsüz de değilim.
Bu farkındalık, terapiden hayata da taşınır.
Bu yazdıklarım hem profesyonel dayanak aldığınız bireylerde hem de yakın bağlantılarınızda aradığınız nitelikler olsun. Olsun ki bu dünyada genişleyip, filizlenip çiçek açabilin.
