Herkesi mutlu etmeye çalışmak birçok vakit düzgün niyetli bir özellik üzere görülür. Uyumlu, niyetli ve fedakâr olmak toplum tarafından takdir edilir. Lakin bu davranış kalıcı bir ömür biçimine dönüştüğünde, kişinin kendi gereksinimlerini sistematik olarak geri plana atmasına neden olabilir. Bu noktada “herkesi şad etme sendromu” ruhsal bir yük haline gelir.
Bu sendromun temelinde ekseriyetle onay gereksinimi yer alır. Kişi, sevilmenin ve kabul görmenin yolunu oburlarının beklentilerini karşılamakta arar. “Eğer hayır dersem beni sevmezler”, “Kırılırlarsa hatalı hissederim” üzere niyetler zihinde yerleşir. Vakitle kişi kendi sonlarını fark etmekte zorlanır.
Çocukluk tecrübeleri bu eğilimin oluşmasında değerli rol oynar. Sevginin şartlı olduğu, tenkidin ağır yaşandığı ya da hislerin gereğince görülmediği aile ortamlarında büyüyen bireyler, kabul görmek için ahenk sağlamayı öğrenebilir. Bu öğrenme yetişkinlikte de devam eder.
Herkesi mutlu etmeye çalışan şahıslar ekseriyetle çatışmadan kaçınır. Kendi rahatsızlıklarını lisana getirmek yerine susmayı tercih ederler. Lakin bastırılan hisler vakitle içsel bir tansiyon yaratır. Yorgunluk, tükenmişlik ve değersizlik hissi bu sürecin doğal sonuçlarıdır.
Bu şahıslar dışarıdan güçlü ve problemsiz görünse de iç dünyalarında ağır bir baskı yaşarlar. Kendi isteklerini fark etmekte zorlanır, ne istediklerini sorsanız net bir yanıt veremeyebilirler. Zira uzun müddettir diğerlerine nazaran yaşamaktadırlar.
Herkesi şad etme davranışı bağlantılarda de dengesizlik yaratır. Daima veren tarafta olmak, kişinin karşılıklı ve sağlıklı bağlar kurmasını zorlaştırır. Vakitle içten içe öfke birikebilir; lakin bu öfke birden fazla vakit tabir edilemez.
Bu döngüyü kırmanın birinci adımı, hayır demenin bencillik olmadığını fark etmektir. Hudut koymak, bağları bitirmek değil; sağlıklı hale getirmek manasına gelir. Kişi kendi gereksinimlerini tanımaya başladıkça, gerçek bağlar kurma ihtimali artar.
