Duyguların Kendi Ritmi Vardır
Duygular bilhassa ıstırap, yas, hayal kırıklığı ve kırgınlık üzere “yavaş” hisler, çabucak tüketilmez. Bir olay olur, vücut reaksiyon verir, zihin anlamlandırmaya çalışır ve his yavaş yavaş şekillenir. Bu süreç kesintiye uğradığında, his tamamlanamaz.
Hızlı ömür, bu doğal akışı sık sık böler. His şimdi hissedilmeden bir sonraki misyon, bildirim ya da beklenti devreye girer.
Yavaş Hisler Neden Zorlanır?
Yavaş hisler durmayı gerektirir. Düşünmeyi, hissetmeyi, bazen de hiçbir şey yapmamayı. Halbuki sürat, daima hareket hâlinde olmayı ve üretken kalmayı ödüllendirir. Bu çelişki, hislerle temas etmeyi olduğundan daha sıkıntı hale getirmektedir.
Klinik gözlemlerde bu durum sıklıkla şu sözlerle karşılık bulur:
“Üzülmeye vaktim yok”
“Bunu sonra düşünürüm”
“Takılı kalmak istemiyorum”
Bu cümleler duyguyu yönetmek değil; ertelemek manasına gelir.
Ertelenen Hisler Ne Olur?
Duygular ertelendiğinde yok olmaz. Yalnızca öbür bir formda ortaya çıkar. Bedensel gerginlik, açıklanamayan huzursuzluk, ani öfke patlamaları ya da kronik yorgunluk bu birikimin sonucu olabilir.
Hız, duyguyu bastırmanın çağdaş bir yolu hâline gelir.
Terapötik Açıdan Sürat Ne Manaya Gelir?
Terapi odasında birçok kişi birinci kere yavaşlar. Bu yavaşlama başta rahatsız edici olabilir. Zira kişi, bugüne kadar sürat sayesinde kaçındığı hislerle temas etmek zorunda kalır. Bu yüzden terapi süreci, birtakım danışanlar için “ağır” hissedilebilir.
Oysa bu tartı, yeni değil; birinci kere fark edilendir.
Yavaşlamak Neden İyileştiricidir?
Yavaşlamak, hisleri büyütmez; onları duyulabilir hâle getirir. Hislerle temas edildiğinde, kişinin içsel regülasyon kapasitesi artar. Bu da daha sağlam bir ruhsal istikrar oluşturur.
Yavaşlamak bir lüks değil; ruhsal bir gereksinimdir.
Hızlı ömür, yavaş hislerin alanını daraltır. Hisler yok olmaz ancak yer değiştirir. Yavaşlamak, hislere teslim olmak değil; onlarla temas edebilmektir. Ruhsal yeterli oluş, her şeye yetişmekle değil; neyi hissettiğini fark edebilecek kadar durabilmekle mümkündür.
